Metin Mengeş
@Mtn6534
Ve bir gün kalem karşıma çıkıp konuşacak bu kadar yazma artık...
Yağmur yağıyor pencerem buğulu, gözlerim takıldı,
Gökyüzü alabildiğine gri tonlarla isyanlarda saklı,
Talihimdeki payımı aldım ben hayattan yana,
Kırılgan bir yağmur, hayallerini suya dökmüş sancılı.
Hüzün var bahçelerimde, içimin kahrı kabına sığmadığından,
Sana hala aşıksam aklımın kurşunu kalbe değmediğinden,
Ne ışık ne de bir ses salınır korkularım benim gecelerden,
Yüreğime bir sevgi düşürdüm kanlı yaş ile küllerimden.
Ne rezil bir hayat bu! Ekmek paranı yitirmemek için el etek öpmeye mecbursun!”
Kaçır beni âhenk, al beni birlik;
Artık barınamam gölge varlıkta.
Ver cüceye, onun olsun şairlik,
Şimdi gözüm, büyük sanatkârlıkta.
Niçin küçülüyor eşya uzakta?
Gözsüz görüyorum rüyada, nasıl?
Zamanın raksı ne, bir yuvarlakta?
Sonum varmış, onu öğrensem asıl?
