Musa Yoldaş
@Musa2148
Kitap kaynaklı dostluklar benim için kâfidir.
Her türlü dinci yaklaşım mide bulantısı ile karşılanacaktır. Tek dinimiz bilim ve felsefedir!
Atatürk düşmanları, benim de düşmanımdır.
Diş hekimi
Milas
621 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
Kitaplıktan rastgele seçip aldığım Murakami eseriydi benim için. İlk eserlerinden biri. Serinin ikinci kitabıymış. Fare ve ismi geçmeyen karakteri ilk kitabı okumadığımdan bağdaştıramadım elbette. Bittiğinde araştırıp anladım. Her ne kadar serinin ortasından daldıysam da benim için ilk kitabı önce okumak da belki anlamlı bir değişikliğe neden olamayacaktı. Zira Murakami okumak, büyülü gerçeklik ve betimlemenin gücüyle her kitapta keyif vermiştir. Bazı yerler muğlak, ikizler, intihar eden eski kız arkadaş, Fare’nin durup dururken kızla ilişkiyi kesmesi, ardından sürekli uzaktan evi gözlemesi, J’nin anlayışı, Pinball makinesine olan takıntı(maddi bir çıkar vermese de gururlandırıcı etkisi…). Anlamın sorgulanması, geçip giden hayatlar ve günlerin birbirine benzemesi…
Kısa ama nitelik bakımından dolu bir eser. Keyifli bir Murakami deneyimi.
Reklam
Lord Henry mi Dorian mı?
Yıllar sonra tekrar okuduğum eserlerden. Lise zamanında pek bir etkisi olmamıştı üzerimde. Sanırım gençliğim verdiği rehavetler okumuşum. Ruhunu bir portreye aktarmak, hayatı yaşarken o hedonist yaşamın portreye yansıması…
Bu kitabın bir yönü bir de bence esas olan bir karakter var; Lord Henry. Hayata bakışı, görmüş, deneyimlenmiş ve net yargıları olan biri. Hayata pragmatik ve zevk tabanlı yaklaşan, toplumun değer yargıları denen kalıpları görmezden gelen(elbette parası ve mensubu olduğu sınıf göz önünde bulundurularak) bir yaşam felsefesi. Kitabın adı Lord Henry’nin dünya görüşleri olsa çok şaşırmazdım. Gerçeküstü bir deneyimin kitaba kattığı artı değerle beraber önemli bir eser.
İlk iki kitaba göre biraz sönük kalmış eser. Kitaplar baştan sona belli bir ahenkle sürmesine karşın, yazar sürpriz yapayım derken manasız bir kapanışla hem okuyucuyu son anda bir boşlukta bıraktı. Hem de kitabın sonu aceleye getirildi. Baştan sona incelikle bir beklentiyle yoğrulan okuyucu bu ani bitim ile maalesef oldu bittiye getirildi. Bilimsel ve felsefik açıdan güzel bir seri. Son kitap olması belki de bekleneni daha üst seviyeye taşıdı. Yazara bunu bir söyleşide sormak lazım.
Serinin ikinci kitabı yine sürprizlerle dolu. Nörobilimsel roman ile ilgili ilk deneyimim. Mesleki olarak da işin içinde olunca daha fazla keyif verdi sanırım. Bir de yazar notunda kitabın gerçek olaylardan esinlendiği/içerdiği bilgisi ile daha da anlam kazandı. Zamana kaybetmeden üçüncü kitapla devam edeceğim.
Hep aynı, tamamen farklı!
Kalın gözüken, canım sıkılır mı diye korkutan ama aslında şu gibi akıp giden büyülü gerçekçiliğin harika bir örneği. Murakami hep benzer kişilerin etrafında(yalnızlığı seven, müzikle haşır neşir ve sessiz sakin yaşamlar sürdüren kahramanlar) olay örgülerini kuran, anlatım dili güçlü yazar. Okuduğum üçüncü kitabı, üçü de keyifli ve içine çeken eserler. Bu dünyanın dışında da alemler olduğunu aynı zamanlarda farklı durumlar yaşandığını kurguluyor. Diğer okuduğum kitaplarda da vardı. (Zemberek kurşunun güncesi, sahilde kafka) Olay örgüsü okuyucuyu her zamanki gibi merakla beklentilere sokuyor, saf bir anlatımla ve fiziki dünyanın veremeyeceği bir tatminle kurgular yaşanırken, insan olayda bir parça rol almış gibi hisseder hale geliyor. Sanki okurken herhangi bir kahramana bir an da olsa dönüşmüş ve o kişinin yerine olaya dahil olmuşuz gibi bir izlenime kapılıyor insan. Doğaüstü deneyimler ise monotonlaşan dünyanızda bize belirsiz olasılıkların cazibesini, ihtimalini sevdiriyor. Her kitabı benzer mantıkla kurulu olsa da olaylar ve kişiler okuyucunun beyninde sağlam tahtlar ediniyor. Okuması aşırı keyifli, heyecan verici ve ufuk açıcı.
Reklam