El kalemi tutunca
Sayfa kar altında kalınca
Kürenince o ak toprak
Yığıldı kara kara hurufat
Tanzim ile o tepeyi
Izgara giriştik Beng ü Bâde' yi
Manâ yerinde amma
Eskidiydi o lisanın gömleği
Sorulsa uyduk mu nizama
Maksat yâd idi Fuzulî'yi
Belki ben sağ kalır da yazarım kitabeni,
Belki de sen yaşarsın ben çürürken toprakta;
Anılardan koparıp alamaz ölüm seni
Ben unutulsam bile tüm gözlerden uzakta.