Petek O.
@Mydearsunflower
Bu nasıl kara, zor bir bulmaca
Amaçlar ve çözümler gizleniyor,
Birileri titrerken aşağıda,
Yukarda birileri düş görüyor.
Öğrenci
Bursa
45 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bu kitabın benim için tek eksikliği, Tengo ile Aomame ikilisinin birlikteliğine fazla tanık olamamaktı. Birinci kitaptan üçüncü kitabın son sayfalarına kadar bu anı heyecanla ve merakla beklemiştim. Ayrı geçen yirmi yılın ardından sohbetlerini, başlarından geçen olayları birbirlerine anlatışlarını duymak istiyordum.
Eh, yüreğim hafif buruk, bu kitabı da en sevdiklerimin arasına yerleştiriyorum.
Reklam
Bu bir kitap ya da yazar eleştirisinden daha çok sayfa düzenini sağlayan kişinin, yayınevinin, artık 'Beş kelimelik cümle için koskoca sayfa ayıralım.' diyen kim ise
—Cahilliğime verin.— onun eleştirisidir.
Kitabı "Nasıl olsa Franz Kafka!" diyerek fazla incelemeden almıştım, bu bana ders oldu. İlk başta takılmamaya çalıştım. Ne de olsa kitap aforizmalardan oluşuyordu, bu boş yerleri düşüncelerimi yazarak değerlendiririm diye düşünüyordum ama 98. sayfada sadece "Bir daha asla psikoloji yok." cümlesi için bırakılmış koskoca sayfayı görünce sinirlenmeden edemedim.
Bunun başka bir yolu yok mu? Tamam, sayfayı dolduracak şekilde düzenleseniz kitap oldukça incelecek de Stefan Zweig'ın kitaplarına yazılan hikayeden iki kat daha uzun ön söz ve son sözlere benzer bir yer verilse mesela diye düşünüyorum, hem aforizmalara ve Franz Kafka'nın o zamandaki psikolojine bir de bir bilirkişinin gözünden bakmış olurduk. Ya da aynı yayınevinin bir kıtabında (Aylak) Gogol'un birkaç hikayesi birlikte verilmiş, belli bir hacime kazandırılmıştı; yine öyle bir şey yapılamaz mıydı?
Bilemiyorum, eleştirdiğim gibi bir de fikir bulmaya çalışıyorum ama söylemem gerekir ki, bu durum artık hiç hoşuma gitmiyor. Çünkü bunu gördüğüm zaman Aforizmalar'ın yanından geçemeyecek kitapların da buna benzer bir sayfa düzenine sahip olabileceğini, olduğunu tahmin edebiliyorum: "Çayı şekersiz içenden korkacaksın yiğeeen, onlar hayattan keyif almayı bilmezler. Noktağğ." ve koskocaman bir boşluk.
İnsanın kitap aşermesi normal kabul edilebilir mi bilemiyorum ama kütüphanemin önünde durup bol bol edebiyat ve uzun cümle içeren kitaplarıma baktığımda canımın Dan Brown çektiğini fark ettim. Böyle dakikalarca “Burada ne anlatmaya çalışıyor be bu?” demeden cümlelerin arasında süzülecek kadar yalın, akıcı bir anlatımı olacak ve hayatında kafa yormadığın konular hakkında o kadar ilgi çekici şey öğreneceksin ki, o tatlı şaşkınlığı yaşayabilmek adına “bir daha, BİR DAHA ANLAT!” (Burada şevke gelip ellerimi açarak bağırıyorum. :'d) diyecek ve diğer kitaplarını da birbir listene ekleyeceksin.
İşte böyle tuhaf bir arzu sonrası elime Da Vinci'yi alıp okumaya başladım ve anladım ki, yetenek kavramını yetenekli bir insanın elinden çıkmış bir şeyi gördüğünüzde daha iyi anlıyor ve hissediyorsunuz. Dan Brown, bilgileri nerede ne kadar kullanacağını ve eksik verilen bilgileri tamamlayacağı zamanı o kadar iyi ayarlıyor ki, o kısma geldiğinizde tokat yemişe dönüyorsunuz. Kitap yazmak için bir şeyler karaladığım bu vakitlerde içten içe asla Dan Brown gibi bir roman yazamayacağımı düşünüyorum bu yüzden.
..
Melekler ve Şeytanlar'ı daha önce okumuş birisi olarak kesinlikle Melekler ve Şeytanlar'ın sonunda daha fazla şaşırmıştım FAKAT "Da Vinci'nin Şifresi"ni bitirdiğimde hissettiğim duyguların birçoğunu Melekler ve Şeytanlar'da hissetmemiştim ve bu, ondan daha gerçekçi gelmişti açıkçası.
(spoiler uyarısı)
Son sahnelere yakın Silas'ın çıplacık, kan lekeleri ile dolu beyaz bedeniyle kucağına aldığı ölmekte olan manevi babasını ağlayarak hastaneye yetiştirmeye çalışması; bu dünyada gidecek yeri kalmadığını düşündüğü anda Sophia'nın ailesini bulması, her şeyin bir çifti vardır —YinYang— anlatısına yakışır bir biçimde iki yorgun bedenin gün sonunda birlikte dinlenmesi, ve ahhh... O
İçimde, güzel anlatımından ziyade karakterleriyle de duygusal olarak bağ kurduğum kitaplara inceleme yazamamak gibi bir huyum var, 'Nietzsche Ağladığında' da oldu bu. En azından aklındaki birkaç cümleyi karala Petek, dedim.
Yıllar önce başka bir distopya daha okumuştum: 1894. İnsanlar bu iki kitabın birbirine benzediğini söylüyor, buna katılamıyorum. Gerçi bu söylemimin altında yatan neden 1894'ü çok önce okumam sebebiyle hiçbir halt hatırlamam fakat hissettiğim dehşeti ve finalindeki son cümleyi de unutamamam. Oysa 'Fahrenheit 451' dehşet verici değildi, umut barındırıyordu. Montag; yaktıklarının kitap değil, bir insanın ölümsüz olma çabası olduğunu anladığında düşüncelerini saklamak yerine bağırmıştı, şiir okumuştu, ağlamıştı.
Montag; kitabının sayfalarını aklına kazımak istercesine tekrar tekrar okuyor, okuduklarında mutsuzluğunun kaynağını ve dünyanın bu hale nasıl geldiğini anlayacağını umuyor. Okuduğunu anlayamadığında, unuttuğunda ise sinirleniyor. Faber ise Montag'ın aradığı cevabın kitaplarda doğrudan yazılı olmadığı fakat ihtiyacı olan her şeyin orada var olduğunu söylüyor. Bazen karşımıza kitap okuyup okumamasının kendisine bir fark yaratmadığını söyleyen insanlar çıkmıyor mu? Elimdeki kitabı gösterip "Bunu okuyunca dahi mi olacağım, savaşlar mı bitecek?" diyorlar. Hayır, efendim, Montag senin alaycılıkla bahsettiğin şeye inanıyor ve Faber da, bunun doğru olmadığını söyleyerek karşı çıkıyor zaten. Kitaplar, hiçbir şeyi engellemez fakat engellememizi sağlayacak düşünce, empati, sevgi, şüphe, korku ondadır. Montag'ın da araması gereken budur.
Bir konferansta duyduğum sözü de şuraya bırakayım:
“Bir şiir, savaşı durduramaz fakat savaş pilotunun düşüncelerini değiştirebilir.”
Hayır, 1894 gibi bitmiyor kesinlikle. Montag, hiçbir şeyi kabul etmedi. Montag,
İkinci elden aldığı belli olan lacivert bir kitabın son sayfalarında, arkadaşım, durmuş ve bana heyecanlı heyecanlı batı kökenli "Şeytanın Avukatı" deyiminin nereden geldiğini anlatmıştı. Kitabı bitirdikten hemen sonra okumam için masamın üzerine koyduğunda sadece kapaktaki resmin ne kadar güzel olduğunu düşünmüş ve bir hafta elimde öylece bekletmiştim.
Normalde iyice planlamadan bir kitaba başlamayı tercih etmiyordum. Ne kadar da büyük bir hata yapıyormuşum, bu yıl fark ediyorum. Daha ilk sayfalarda —Özellikle teşekkür bölümünde— yazarın bu kitap için oldukça emek verdiği ve araştırma yaptığı göze çarpıyor fakat kitabın içine dalmadan pek de anlaşılamayacak bir şey bu. Eğer arkadaşım masamın üzerine koyup 'Oku bunu.' demeseydi büyük ihtimalle İllüminati'nin boş teorilerini içeren şişirilmiş bir kitap olduğunu düşünecek ve okumayacaktım. Ah, bu önyargı! Kitabın sonuna geldiğimde ilk sayfasını açmış ve yapbozun son parçasının son sayfa değil, ilk sayfa olduğunu düşünmüştüm. Bütün bu yerlerin, sanat eserlerinin, kelime kökenlerinin gerçek olması insanı garip hissettiriyor. Özellikle illuminati kardeşliğinin hiç de sandığım gibi bir hikayeye sahip olmadığını anladığımda bu his kendisini fazlaca göstermişti.
Bu kadar gizem dolu bir kitabın, bu kadar anlaşılır bir dille anlatılması beni çok etkiledi. Ayrıca ne zaman "Peki bu neden böyle oldu?" desem Robert beni duyuyormuş gibi cevabını yine bu sade fakat etkileyici dille anlattı. Bunu yazarın zekasına veriyorum. Etkileyen bir diğer kısımdan bahsetmezsem olmaz: sürekli ters köşe yapması. Son sayfalarına yakın her şeyi çözdüğümü hissetmiştim önceki sayfalar gibi! Fakat her nasılsa yine ters köşe oldum ve suçladığım karakterlere karşı gereksiz bir mahcubiyete girdim. Kitabı bitirdiğinizde tokat manyağı olmanız ihtimal.
Peki
Reklam