"insanlık öldü mü?" dedim.
"Yok," dedi, "ölmedi , ölmedi ama , bir şeyler oldu, başka bir yerlerde sıkıştı kaldı herhalde ?"
"Nerede kaldı acaba ?"
Mahmudun yüzü bir sevinç ışığında şakıdı. İnsanlık belki Mahmudun bu ağız dolusu gülüsünde bu yürek dolusu sevincindedir, kim bilir belki...
Sıkıştı mı kaçar insan.
kaç babam kaç
kaç babam kaç
Pancurları sımsıkı kapayış. Hayallere , anılara sığınış. Ya da hayatını iki ucundan yakan orji içinde tükeniş
Yüzünün hep hüzünle gölgeli olduğunu fark etmiştim. Buna karşılık insanlarla konuşmasında müthiş bir enerji ve sevecenlik yüklüydü. Sanki hüznü kendisi içindi de iyiliği bütün insanlara yönelikti.