N
@N_haru
13 okur puanı
Mayıs 2025 tarihinde katıldı
Kitabı okurken ben de hikayenin bir parçasıydım sanki. Zaman zaman Meltem ile, Selime teyze ile ve çocukları ile empati yaptım. Hayatta yanımızda olan kaç insan var böyle ve görmezden geliyoruz. Bazıları sadece derdini anlatmak için konuşuyor. Kaç anne var çocuğu tarafından görülmek, sayılmak isteyen. Görmüyoruz. Kaç çocuk var annesiyle daha çok vakit geçirmek isteyen, dikkat etmiyoruz. Bu kitap bir farkındalık oluşturdu. Farklı hikayeler olsa da hayatım ile kesişen ortak noktalar vardı. Hayatta bazen kimsesiz ya da kalabalıklar içinde yalnız hissedebiliyoruz. Yanımızda bizi dinleyen, değer veren insanların kıymetini bilelim ve bu insanlardan olalım.
Reklam
Kitabı okumadım resmen yaşadım. Kitaptaki huzuru hissettim. Her karakteri zihnimde olduğu gibi canlandırabildim ve onların duygularını anlayabildim. En başta küçük Mary'yi çok sevdim. Bahçeye çıktıkça değişen karakterini ise daha çok sevdim.
Çocuk kitabı olduğundan olsa gerek, gerçek çok göz önündeydi ve yazar okuyuculara bunu çok güzel gösterdi. Kitaptaki Her cümle yaşamamız gereken hayatı bize hatırlatıyordu. Kuşların cıvıltısını, rüzgarın esintisini, güneşin sıcaklığını kitabı okurken hissettim ve dışarı çıkmak istedim. Uzun zamandır bu kadar sıcak bir kitap okumadığımdan olsa gerek kitapla ayrı bir bağ kurmuş gibiyim.
Umut dolu çok çok çok güzel bir kitaptı. Bir gün tekrar okumak istiyorum.
İnanılmaz bir sonla bitti. Kesinlikle akıcı sürükleyici bir kitap. Kitabı okurken günlük yaşam olaylarının bu kadar betimlenmesi sebebiyle zaman zaman bu romanın polisiye olduğundan emin miyim diye düşündüğüm olmuştu. Fakat kitabı bitirdikten ve şaşkınlığım geçtikten sonra iyi bir roman okuduğumu anladım. 
Beyoğlu Rapsodisi 
Ahmet Ümit 'in okuduğum ilk kitabıydı. Diğer kitaplarını da okumayı çok istiyorum.
Beyoğlu Rapsodisi Ahmet Ümit 'in okuduğum ilk kitabıydı. Diğer kitaplarını da okumayı çok istiyorum.
İnsana dair düşünceler1000Kitap
Kitabı okurken insana, doğaya dair düşüncelerin geçmişten bu yana çok da değişmediğini fark ettim. Kitabı okumak zevkliydi şüphesiz fakat az sayfaya sahip olmasına rağmen 1 günde bitirilecek bir kitap değil çünkü Marcus Aurelius günlüğünü bir ömür boyunca yazmış. Çoğu cümlesi bir hayat dersi niteliğindeydi.
Söyleme bilmesinler.1000Kitap
Spoiler içerir.
Başta güldüm, eğlendim bu kitabı okurken. Fakat kitabı okurken, kahkahalar yerini hüzne bıraktı. Düşünmeden edemedim: Benim de içimde biriktirdiğim, kimseye anlatamadığım, kelimelere dökemediklerim var mıydı diye.
Kardeşlerin düşüncelerini okuyoruz bu hikâyede. İçlerine attıkları her söz, birer dert topuna dönüşmüş.
Her sır açığa çıktıkça “Artık kopacak bu bağlar” dedim. Ama hikâye bana başka bir şey öğretti: İnsanların arasının bozulmasının sebebi sırlar değil, o sırların hiç konuşulamaması. Sessizlik, bir ailenin en sinsi düşmanı olabilirmiş. Mutlu olabilecek her aile sessizce dağılıyor.
Ethem... Ne kadar kurgu bir karakter olsa da, onu okurken kendimi durmadan onun yerine koydum. Hiçbir yere sığamayışı, hiçbir yere ait hissedemeyişi… Hepsinin bir sebebi varmış, öğrendim. Anladım ki, bir derdimiz olduğunda önce kendimize anlatmalıyız. İnsan kendi içine konuşamazsa, başkasına zaten hiç anlatamıyor. Sonra da anlatamadıklarımız, yavaş yavaş içimizi çürütüyor. Sessizce hasta ediyor bizi. Ömrümüzü kemiriyor.
Hikayenin sonlarına doğru Ethem ile Nurten'in birbirine yeniden aşık olması ve daha önce birbirlerini hiç sevmedikleri gibi sevmeleri gerçekten de mutlu etti beni.
Şermin Yaşar'ın okuduğum ilk kitabıydı. Bana bu hikayenin öğrettiği şey ise içimize attıklarımız birikir, büyür ve bizi yavaş yavaş tüketir. Konuşarak iyileşelim.
Söyleme Bilmesinler 
Şermin Yaşar
Söyleme Bilmesinler Şermin Yaşar