Pürmelal
@Nazenin_Maryam
Her şey gökyüzünün tüm doluluğunu acıma duyguma doğru boşalttığı bu pencerede yazılı olduğuna göre, ölen bir şey var mı yok mu, insanlar acı çekiyorlar mı çekmiyorlar mı diye düşünmem gerekir mi? 
Albert Camus
Albert CamusBiyolog olacağım, o kadar.
Konstantinopolis
28 Ocak 2003
102 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Ah Pollyanna..
Yüreğin çok sıcak, çok masum ve çok güzel.
Zeki, pratik düşünebilen bir akla ve inanılmaz masumiyetle, iyilik kokan, çiçeklere bürünmüş, bir ruha sahipsin.
Fakat içinde bulunduğun dünya senin masumiyetini ve güzel ruhunu kaldırabilir mi bilmiyorum. Buraya fazlasın, hem de çok fazla.
Acı ve kederle bezenmiş dünyada, yaşamda kalma savaşı verirken bütün acıları ve kötülükleri bir oyunla bertaraf etmeye çalışıyorsun. Ve bunda da ziyadesiyle başarılı oluyorsun. Sana hayret etmemek ve hayran olmamak asla mümkün değil.
Bu hikayede, çarkı disiplin ve gerçekçilikle düşünmeye ayarlanmış bir aklın işleyişini değiştirmiş, duyguların ve hislerin patikasından ziyadesiyle uzak olan katılaşmış bir yüreği ise incelikle yumuşatmayı başarmış, adeta mutluluğun sembolü haline gelen Pollyanna'nın hikayesini okuyoruz.
Okurken içimin sıcacık olduğu ve bu denli kahkahalar eşliğinde okuduğum yegane kitap oldu Pollyanna benim için. Kitabı okurken hem küçük bir çocuğun bakış açısından dünyaya bakabiliyordum hem de kitaptaki yetişkinlerin bakış açısı ile olayları ve durumları değerlendirebiliyordum. Yazar burada her iki perspektifi de çok güzel yansıtmıştı.
Pollyanna'nın küçük gafları, kurduğu tatlı cümleleri beni bir yandan güldürürken bir yandan onun dünyaya ve çevresindekilere karşı olan bakış açısına hayran olmama sebep oluyordu.
Pollyanna yaratıcılığı, farkındalığı, ve sevgisi yüksek bir çocuk. Gittiği her yerde herkese neşe getirmekten geri durmayan bir çocuk. En çok da insanları ve insanların komplekslerini, olayları ve durumları değiştirmekten korkmayan bir çocuk. Bu yönden de cesur bir karaktere sahip. Tüm bunlar kendisine çok sayıda insanların sevgi beslemesine yol açmış bir çocuk. Kitabın son fasılına geldiğim vakit kendi çocukluğumu Pollyanna ile karşılaştırdım.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Konusunu muhtemelen biliyorsunuzdur, ben de aynı şeyleri yazmak istemiyorum. Benim söyleyeceğim şeylerden biri şu ki: "Roman karakteri de olsanız, eğer bir kadınsanız yine gün yüzü göremezsiniz.." Olacak
Zweig kitabı nereye kadar yazmış bilmiyorum fakat son sayfalarında birkaç hoşuma gitmeyen ifadelere rastladım. Düşündüm acaba Zweig'da böyle ifadeler kullanır mıydı, bir kadın karakteri için?
Kitabı tamamlayan yayıncısı, kitabı Zweig'ın terekesinden yararlanarak tamamlamış. O hâlde son sayfalarda geçen bazı ifadeleri Zweig'ın da kullanması muhtemeldi. Benim Zweig'ı çok okuma şansım olmadı popüler birkaç kitabını okumuşluğum var sadece, fakat hiçbirinde bahsettiğim ifadeleri gördüğümü hatırlamıyorum.
İncelemenin girişinden beri bahsettiğim, hoşnut olmadığım ifadeleri yazmak istiyorum şimdi, fakat bu kısım spoiler içerir bilginize!
Kitapta sorumsuz, zayıf ve savaştan korkup hasta numarasıyla sıyrılan Brancoric adında pek de sevimsiz, en baştan beri bu adamdan bir hayır gelmez hissiyatı veren bir karakterimiz var. Kitabı okuyanlar bilir Clarissa bebeğinin babasının bir düşman olduğunu kimse bilmesin diye bu adamla sahte bir evlilik yapıyor. Bu adam bütün işleri batırdıktan sonra olan yine Clarissa'ya oluyor. Kağıtta evliler fakat gerçek bir karı koca hayatı asla sürmeyeceklerine dair anlaşmışlardı. Ama bu haysiyetsiz adam zorla Clarissa'ya tecavüz ediyor. Kitapsa tüm bunları şöyle ifade ediyor:
* "Brancoric ona sahip oldu.."
Evet tecavüzü böyle betimliyor kitabımız.
Ne yazık ki bu kadarla da kalmıyor suçlu olanın Clarissa olduğunu ifade ediyor..
* Clarissa bir suç işlemişti. Kendisinden utanıyordu.
* Kendi arzusu dışında bir adama ait olmuştu, ama şikayet edemezdi.
Evet tecavüz edilen bir kadın ve tecavüz edildikten sonra da artık tecavüzcüsüne ait olup meta
Güncellenmiş incelemeEdebiyat
Başından sonuna kadar hiç sıkılmadığım bir kitap oldu, büyük bir keyif alarak okudum. Nerimanın duygudan duyguya geçişi, birçok doğru mu yanlış mı olduğunu bilmediği düşüncelere dalışı, kendini kaybedişi..
Şinasinin hiç istifini bozmadan kendi içinde düşünceleriyle, üzüntüsüyle uğraşması, kimseye belli edemeyişi, Faiz Bey'e ( Nerimanın babası) olan saygısı..
Faiz Bey ile kızı Neriman arasındaki ilişki..
Nerimanın nasılda büyük bir Batı özentisiyle yaptığı, düşündüğü bu 10 günlük süreç içerisinde hem kendine hem de etrafındaki sevdiklerine verdiği zararları hiç düşünmeden belki de bencilce davrandığı bu 10 günlük süreci bu kadar güzel bir şekilde anlattıktan sonra her şeyin tekrar normale dönüp,herkesin rahat bir nefes alması..
Bunlar hiç unutamayacağım şeyler olarak kalacak aklımda. Lafın kısası kendi kültürlerimizin değerini bilmeyip batıya ''yanlış'' yönelişimizin yine nasıl yanlış olduğunu anlatan bir kitaptı. Kitapta karakterlerin duyguları, düşünceleri çok iyi işlenmiş..
Okurken hem keyif alarak okudum hem de verdiği mesajı baz alarak okudum. Büyükleri iki çocuğun gözünden o kadar güzel anlatmış ki Aziz Nesin.. Aşırı güzel bir kitaptı. Aziz Nesinle bu kitapla tanıştım, okuyun okutturun..
İlk kitap okumaya başladığım zamanlarda aldığım bir kitaptı.
Ayracındaki gerçek kahve tanecikleriyle ve kitabın eşsiz kahve kokusuyla dikkatimi çekmişti, tereddüt etmeden almıştım. Çok güzel, içinizi ısıtacak hikayelerle dolu, belki içinde kendinize göre bir şeyler bulacaksınız.. Şimdi kitaplığımı düzenlerken gördüm ve incelememi buraya ekleyeyim dedim. Uzun zaman olmuş okuyalı, sanırım tekrar okuyacağım. ^^
