Necip G.
@NeGe
Native Content Manager @ Demirören Medya
“Her okur oturduğu koltukta birer Crusoe’dur.” (Alberto Manguel)
"Ben cenneti hep bir çeşit kütüphane olarak düşlemişimdir." (Jorge Luis Borges)
Şu anda okuduğu kitaplar
"Ruh sağlığı bakımından bütünüyle "iyi" insan yoktur. İnsanın, belki kendisinin bile göremediği, farkında olamadığı amaçları vardır, değil mi? Bir yolu tamamlamak, bir avı ele geçirmek, sabahın uyanışını görmek, gecenin içindeki sesleri ayırt etmek, birine söylenecek bir söz, birinden işitilecek bir yemin, bir özür. Ya da salt birinin gözünde görülebilecek bir ışıltı. Ya da bunun tersi; birinin gözünde görülebilecek bir yenilgi ya da pişmanlık."
Reklam
Az önce denk geldim, Bubi' Sanat'ın Twitter hesabı, 
Emil Michel Cioran 'la 1973 yılında yapılan bir röportajdan küçük bir kesit paylaşmış. Cioran'ın gözünden Dostoyevski analizi oldukça ufuk açıcı... Röportajı kayıt altına almak adına metin olarak buraya da ekliyorum;
-------------------
- "Dostoyevski'nin dünyasını sevmemin asıl sebebi, nasıl desem, yıkıma duyulan bu tutkudur. Bu yıkım tutkusu da başka bir şeye çıkar, illa da inanca çıkmaz. Ben elbette Dostoyevski'nin menfi (olumsuz/negatif) kahramanlarını severim, (menfi belki de doğru kelime değil burada, sırf basitleştirmek için söylüyorum), çok ileri gittiklerinden kendilerini yok ederler. Dostoyevski sahiden de sınırı zorlamıştır, bütün kahramanları bir sınırı aşar. Her insanın aşmaması gereken bir sınır vardır. İşte Dostoyevski'nin kahramanları o sınırı aşarlar. Hasılı, Dostoyevski'deki bu aşırılık tutkusu beni hep büyülemiştir. Hakikaten de yürekten anladığım birileri varsa bunlar Stavrogin'le Ivan Karamazov'dur. Bir de şu "yeraltındaki adam."
- Yaşamak bu mudur?
- Budur. Yaşamak kendini yok etmektir, yoksunluktan değil de, tehlikeli bir fazlalıktan dolayı. Dostoyevski'de kendilerini yok edenler eften püften kimseler değiller, zayıf, güçsüz kimseler değiller. Taşkın, kendi sınırlarını zorlayan ve bu sınırları aşan kimseler.
- Kelimenin esas anlamıyla bir macera mıdır bu?
- Kelimenin esas anlamıyla tam bir maceradır bu. Esasında, belki de her insan kendini yok etmek için oradadır.
Çeviri: Mehmet Gündoğdu, Behzat Ortacara, Ümid Gurbanov
Emil Michel Cioran 'la 1973 yılında yapılan bir röportajdan küçük bir kesit paylaşmış. Cioran'ın gözünden Dostoyevski analizi oldukça ufuk açıcı... Röportajı kayıt altına almak adına metin olarak buraya da ekliyorum;
-------------------
- "Dostoyevski'nin dünyasını sevmemin asıl sebebi, nasıl desem, yıkıma duyulan bu tutkudur. Bu yıkım tutkusu da başka bir şeye çıkar, illa da inanca çıkmaz. Ben elbette Dostoyevski'nin menfi (olumsuz/negatif) kahramanlarını severim, (menfi belki de doğru kelime değil burada, sırf basitleştirmek için söylüyorum), çok ileri gittiklerinden kendilerini yok ederler. Dostoyevski sahiden de sınırı zorlamıştır, bütün kahramanları bir sınırı aşar. Her insanın aşmaması gereken bir sınır vardır. İşte Dostoyevski'nin kahramanları o sınırı aşarlar. Hasılı, Dostoyevski'deki bu aşırılık tutkusu beni hep büyülemiştir. Hakikaten de yürekten anladığım birileri varsa bunlar Stavrogin'le Ivan Karamazov'dur. Bir de şu "yeraltındaki adam."
- Yaşamak bu mudur?
- Budur. Yaşamak kendini yok etmektir, yoksunluktan değil de, tehlikeli bir fazlalıktan dolayı. Dostoyevski'de kendilerini yok edenler eften püften kimseler değiller, zayıf, güçsüz kimseler değiller. Taşkın, kendi sınırlarını zorlayan ve bu sınırları aşan kimseler.
- Kelimenin esas anlamıyla bir macera mıdır bu?
- Kelimenin esas anlamıyla tam bir maceradır bu. Esasında, belki de her insan kendini yok etmek için oradadır.
Çeviri: Mehmet Gündoğdu, Behzat Ortacara, Ümid Gurbanov"Ama eninde sonunda bir hikâyenin de sonu gelmelidir. Neden, sonu gelmeyen hikâye hayata benzer de onun için. Hayatsa sıkıcı bir şeydir. İnsanın, işte hayatı dinlerken esneyesi gelir."