“Ne oldu? Yapmayı unuttuğu birşeyi mi anımsadı birden? Ya da yeryüzünde tek gerçek değerin kendisine verilmiş bu olağanüstü yaşam armağanını korumak, her şeye karşın sağ kalmak, direnmek olduğunu mu anladı giderayak..?”
“Bu akşam ay düşler görürken daha tembel.
Madam Tuvache kalkıyor, Alan'ın kumral buklelerini okşuyor, Alan gözlerini açıyor ve gülümsüyor ona. Sonra dönüyor ve tekrar uykuya dalıyor.
Onun yanında yaşam kemanla çalınan bir ezgi sanki.”
Bizim intiharlarımız garantilidir. Sonu ölümdür, öyle olmadığında para geri verilir! Haydi, haydi, pişman olmayacaksınız bu alışverişten, sizin gibi bir atlet!.. derin bir nefes alıyorsunuz ve hop iş bitiyor! Ayrıca her zaman şunu söylerim, insan bir kez ölür ve bunun unutulmaz bir anı olması gerekir.
“ Şu hayat denen şey ne biçim şeydi? Kimi zaman sevinçler veren, kimi zaman içimizi acılarla dolduran, kölesi olduğumuz şu hayat neyin nesiydi böyle? “