Keçmişdə bütün uşaq nağılları eyni cümlə ilə qurtarırdı: "və onlar həyatlarının sonuna qədər xoşbəxt yaşadılar". Bu, şahla şahzadə ailə qurub, çoxlu uşaqları olduqdan sonra baş verirdi. Əlbəttə ki, həyatda heç bir əhvalat belə bitmir. Şahzadələr mühafizəçilərə, jonqlyorlara ərə gedirlər, həyat davam edir və boşanana qədər də heç biri xoşbəxt olmur. Bir neçə il keçir, hamımız kimi onlar da ölürlər.
Biz həqiqi mənada yalnız sevgimiz sonsuza qədər davam edərsə, xoşbəxt oluruq, hər şeyin əbədi olduğu zamanda isə ancaq uşaqlar yaşayır.