Ne çok acı var" diye başlar Cahit Zarifoğlu 'Yaşamak' ismini verdiği kitabına.Sahi yaşam dediğimiz şeyin içinde ne çok acı var. İnsanın hayata gözlerini açtığında yaptığı ilk şeyin ağlamak oluşundan da bellidir zaten. Hoş geldin ey insan, çok ağlayıp az güleceğin ama yine de hep devam etsin isteyeceğin hayata hoş geldin der gibi karşılar dünya insanoğlunu.Bu gerçek karşısında her insan, bir teselli, bir sığınak arar ve içindeki bu sonsuz kargaşayı teskin etmek ister. İnsan insanın kurdudur diyenlere inat, insan insanın yurdu, insan insanın dostu, insan insanın tesellisi olsun diye, Doğu'da ve Batı'da yayınlanmış , çok okunanlar listelerinde hep üst sıralarda yer almış olan pek çok kıymetli eser, yaralı gönüllere merhem, derin ıstıraplara çare olacak teselli cümleleri ile doludur.
Okup okutun efendim
Allah'ı nasıl düşünüyorsak o bize öyle muamele edecektir.
"Ben, kulumun beni zannı neyse öyleyimdir, ona öyle muamele de bulunurum."
"Kulum beni düşünürken, hayra ilişkin zan içinde olursa ona hayır, şerre ilişkin zan içinde olursa ona şer ulaşır."
Hz. Muhammed
İnsanımız, sevmenin sınırlarını bilmez. Sevgisi kuşatmacıdır. Sevgisiyle kucaklarken ümüğünü sıkar. Rahat vermez. Seni sevenin varsa boş vaktin yoktur. Kendi başına kalmak isteyip, bunun için binlerce gerekçe gösterdiğinde, araya düşmanlık girer. Sana, son derece insani olan yalnız kalabilme duygusunu, düşmanlarından başkası yaşatmaz.