Nilüfer aydın
@Nil116
Her insanın bir öyküsü vardır,
ama her insanın bir, şiiri yoktur.
Yoldan geçiyordu, durdu..
Bir bahçe vardı.. Donuk adımlarla,
adım-adım bahçenin duvarına
yöneldi.. Donuk gözlerle çiçeklere
baktı, baktı.. Çiçekler sıcaktı..
Donmuş bir sesle bahçıvana sustu:
— Bu çiçekler kesilecek
mi? Bu çiçekler gidecek mi?
Bahçıvan dizlerine bahçeyi
çöktü.. Yüzüne çiçekleri döndü.. Bir
ışık yanmayordu, yandı, söndü.. Elleri
gözlerine baktı, gözleri ellerine
aktı.. Sözleri ellerini gördü.. Elleri
kördü.. Sönen ışık yandı.. Yanan ışık
söndü.. Dün yağmur yağacaktı, gün
döndü, yarın yağdı, bugün dindi..
Ağlayacaktı.. Kim anlayacaktı.
Rüyasında yüksek bir yerden düşerken uyanan bir insan, gördüğü bu rüyayı binlerce yıl öncesinde henüz insanlaşma sürecini tamamlayamamış atalarının ağaçtan düşme korkusuyla bağdaştırır.
İnsan gerçeği ancak yüreğiyle görebilir. Gözler hiçbir şeyin özünü göremez. Gülünün senin için değerli olmasının sebebi ona zaman harcaman ve fedakarlık da bulunmandır.
