"Gülümsemesinin donyağından bir deri ,fazla uzun süre yanmış ,çökmüş ve söndürülmüş düşsel bir mumun maddesi gibi kayıp gittiğini, eridiğini,katlanıp kendi içine göçtüğünü hissetti.Karanlık . Montag mutlu değildi. Mutlu değildi. Bu sözcükleri kendine söyledi. Bunun işin doğrusu olduğunu anladı . Mutluluğu maske gibi takıyordu ,o kız da maskeyi kapıp çimenlikte koşarak gitmişti ve onun kapısını çalıp maskeyi geri istemenin yolu yoktu.
"Bir müddet daha düşününce dünyada da hiçbir yere bağlı olmadığını hissetti ve içten içe bu kadar yabancı olduğu bu hayatta kendisini birçok kayıtların kuşatmasına , ondan , istediği gibi hareket imkânlarını almasına müthiş içerledi"