“Sahibin ayrıcalıklarından birisi, her zaman sahip olduğunu düşünmek zorunda kalmaması; buna karşın kölenin, köle olduğunu hiçbir zaman unutmamasıdır.”
Ne kadar çok sevdik seni. Ancak sözlere dökmedik ve üstü kapalı kaldı sevgimiz. Oysa şimdi bağırarak ilan ediyor var oluşunu ve gözlerinin önüne seriyor. Bu her zaman böyledir, ayrılık vakti gelene kadar bilmez sevgi kendi derinliğini.
Huzur içinde ve üzüntü hissetmeden buradan nasıl giderim? Hayır; ruhumda bir yara olmadan bu şehri terk edemem. Bu duvarların arasında acı dolu günler, yalnız geceler geçirdim uzunca; acılarını ve yalnızlığını kim terk edebilir ki pişman olmadan? Ruhumdan çok fazla parça bıraktım bu sokaklara.