mısra
@Nymphaea
Umut mu ? Umut her zaman var. Umutsuzluk diye bir şey yok.
Deniz Gezmiş
1756 okur puanı
Aralık 2015 tarihinde katıldı
Kapitalizmin iyice körüklediği rekabetçilik, diğer insanları ya “önünde sınavı kazanmamız gereken bir yargıç, ya da yenilgiye uğratılması gereken bir rakip olarak algılamamızı teşvik ediyor. Her iki durumda da, karşımızdaki insan bir tehdit anlamına gelmektedir.” Böylece, bir yandan otoriteye mutlak itaat, öte yandan insanlara güvensizlik kök salıyor. Şöhret olma arzusu ve yalnızlık korkusu kişisel özgürlüğü engelleyen içsel kısıtlar olarak karşımıza çıkıyor.
Sayfa 171 - Yordam Kitap
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
kapitalist toplumlarda hayatının büyük kısmının kendi kontrolünün dışında olduğunu gören birey, güçsüzlük hissi olarak algıladığı özerklik eksikliğini telafi etmek için özel alana (aile ve tüketim) yoğunlaşıyor. Bu alandaki aşırı beklentilerin, hayal kırıklığına ve çaresizliğe yol açmasıyla, kısırdöngü kendini yeniden üretiyor. Bireyin çaresizliğinin kaynağı, anlamlı bir toplumsal varoluştan yoksun olması, yani sistemin bireyi ezip, deforme etmesidir. Oysa sorunun çözümünü sistemi değiştirmekte değil de, kendini değiştirmekte arayan birey, gittikçe kendi içine döner, kişisel gelişim kitapları, antidepresan ilaçlar ya da terapiden medet umar. Böylece tatmin olmayan ihtiyaçlar, toplumsal bir muhalefet geliştirme çabasına değil de tüketime havale edilir; sistemin bireyciliği körükleyerek kendini yeniden üretmesine dolaylı olarak katkıda bulunulur.
Sayfa 171 - Yordam Kitap
Tüketim toplumunda bir yandan “birey” olma hevesi diğer değerlerin önüne geçiyor, öte yandan insanın kendisi olması (sahicilik) gitgide zorlaşıyor. Çünkü hem “farklı” olmak, hem de yalnız kalmamak (dolayısıyla, diğerlerine “benzer” olmak) istiyoruz. Farklılık peşinde koşarken, daha “parlak” görünen hayat tarzlarına özenip kendimizden hoşnut olamıyoruz. “Keşke”ler arttıkça, “yeterli”nin anlamını unutuyoruz; tatminsizlik ve oburluk karakterimize damgasını vuruyor. Daha “başarılı” olma arzusuyla bedenimizi, ruhumuzu ve zamanımızın çoğunu satarak tekdüze işler yaptıkça ve hayatımızı daha anlamlı kılma arayışında safi kendi içimize dönüp, duygularımızı didikledikçe, daha fazla sıkılıyoruz. Bu duygudan kaçmak içinse “kültür endüstrisi”nin sunduğu eğlence, turizm, macera paketlerini satın alıyoruz. Böylece yabancılaşma, emek gücümüzü sattığımız iş alanından boş zamanlarımıza doğru yayılıyor. Patronumuz ve ev sahibimiz için çalışıyoruz; tüketimimizle şirketleri güçlendiriyoruz; her şeyin metalaştığı bir sistemde hayatımız gitgide sömürgeleşiyor.
Sayfa 163 - Yordam Kitap
Kapitalist toplumlarda hayatının büyük kısmının kendi kontrolünün dışında olduğunu gören birey, güçsüzlük hissi olarak algıladığı özerklik eksikliğini telafi etmek için özel alana (aile ve tüketim) yoğunlaşıyor. Bu alandaki aşırı beklentilerin, hayal kırıklığına ve çaresizliğe yol açmasıyla, kısırdöngü kendini yeniden üretiyor. Bireyin çaresizliğinin kaynağı, anlamlı bir toplumsal varoluştan yoksun olması, yani sistemin bireyi ezip, deforme etmesidir. Oysa sorunun çözümünü sistemi değiştirmekte değil de, kendini değiştirmekte arayan birey, gittikçe kendi içine döner, kişisel gelişim kitapları, antidepresan ilaçlar ya da terapiden medet umar. Böylece tatmin olmayan ihtiyaçlar, toplumsal bir muhalefet geliştirme çabasına değil de tüketime havale edilir; sistemin bireyciliği körükleyerek kendini yeniden üretmesine dolaylı olarak katkıda bulunulur.
Sayfa 159 - Yordam Kitap
Gitgide yozlaşmış, “eril bakışla” görülen kadın imgeleri... Üstelik eril bakış, ille de erkeklerin bakışı anlamına gelmiyor. İşin acı yanı, kadınların çoğunun da kendilerine eril bakışla bakıp, “arzu nesnesi”, “iffetli anne”, vs. sıfatlarla tanımlamaları.
Yani ezilenler, ezenin diliyle konuşuyor, onun gözüyle görüyorlar; “son sömürge kadınlar”ın ruhları sömürgeleştirilmiş. Bu nedenle ataerkil düzenin yeniden üretilmesinde kadınların da erkekler kadar sorumlu olduğu iddia edilebilir.
Sayfa 153 - Yordam Kitap