İnsan, böylelikle, umut dolu, kendi yolunda gider durur ; günler uzun ve sakindir…
… ama bir noktada , belki de içgüdüsel olarak insan geri döner ve arkasındaki bir kapının kapanarak dönüşü olanaksız kıldığını fark eder. İşte o zaman, bir şeylerin değişmiş olduğunun ayırdına varırız, güneş eskisi gibi kıpırtısız değildir, hızlı hareket etmektedir; ne yazık ki, henüz bakmaya bile fırsat bulamadan, onun ufkun ucuna doğru hızla kaydığını , bulutların hareketsiz durmadığını, birbirlerinin üzerine çıkarak kaçtıklarını görürüz ; zamanın geçtiğini ve günü gelince yolun zorunlu olarak son bulacağını anlarız.