Belki henüz doksanımdayımdır, hatta daha da gencimdir.
Artık dünyayı kendime dert edinmiyorum ve şu an da hangi zaman diliminde olduğunu da bilmiyorum.
“Yukarıda, güneşli bir odaya taşın,
“dedi” yetti burada süründüğün.” Otel zaten dolu değildi hiçbir zaman, ne olur ki Adamcağız biraz ışık görse. Gözleri korkuyla açıldı Kibar’ın. Sanki alıştığı bu ini, bu dipte, çukurda geçen hayatını ellerinden alacakmış gibi korktu. “Gideyim mi istiyorsun?” dedi.