Askerliğin şanı gülerek ölmek ve hatta ölürken bile gülmektir. Asker gözyaşını şehit olduğu vakit vücudunu süsleyen yahut düşmanını öldürdüğü zaman kılıcından o mağlubu üzerine dökülen kan damlalarında görür. Asker gerçekten asker ise mezarının en karanlık köşesinde cennete bir pencere bulur. Asker gerçekten asker ise cismi topraklar altında yatarken ruhunun gökyüzünde, adının halkın övücü sözlerinde gezineceğini düşünür de, yerin altını üstüyle bir ve belki altını üstüne tercih edilir görülür. Asker gerçekten asker ise rahat döşeğinde ölüp de şöylece bir mezara atılıvermek ile şan meydanında şehit olarak mezara bedel bir milletin kalbinde yatmak arasında ne kadar fark olduğunu pek kolay bilir.