Eskilerin ifadesiyle "Piyale i telhi i hayatın zehrabesinden içmek" Hayatın acı dolu kadehinin tadına bakmak..
Ahmed Cemil..Herhalde kazana düşmüştür..
Vedat'ın bedeni darağacında soğuk havayla birlikte fenadan bekâya geçişin resmini çizerken bir değişimin ne kadar kutsî olabileceğini görür insan..
Aldığım mesaj şudur ki, bazen hiç olarak gördüğümüz şey, herşeye tebdil olabiliyormuş. .
Eğer inanıyorsak..
Çok çeşitli bir anekdotlar hazinesi olmakla birlikte çağı okumuş olmanın verdiği bir tespitle kitabın aklımda kalan öğretisi şudur ki; Bu yıkılmaya mahkum düzen, varlığını üç sütun üzerine bina etmiştir.. Açlık, Süngü ve Fuhuş...
Öyle ya Tabiattan bir zerre olduğunu unutarak ona savaş açmaya kalkışan insan zerresi olduğu tabiatın, onu bizzat kendisinden olan silahıyla terbiye edeceğini unutmamalıydı..
İnsanlar tarafından anlaşılmama ve melankoli şayet bir insan olarak tezahür edecek olasaydı, o Raif Efendi olurdu...
Kitabı okurken garip bir his zannediyorum umut ve karamsarlığın tam ortasında bir yerlerde arasıra, sizi ziyaret ediyor..