Ama hep lafta kalır bu sözler en sonunda.
Şimdiye kadar hiç görmedim ben
Kulak yoluyla iyileştirildiğini yürek acısının.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Onu bir an evvel kollarımın arasında tutmak...
Yahut sadece yüzüne bakmak, uzun uzun ellerini okşamak ve artık beraber, her zaman için beraber olduğumuzu bilerek karşı karşıya oturmak... Bu artık bir hakikattir, halbuki ben şimdiye kadar bunu tahayyül etmekten bile çekiniyordum.
“.. Bence gerçekten büyük insanlar büyük acılar çekmek zorundadırlar.”
İnsanoğlu çiğ süt emmiştir, her kötülüğü yapar, her iyiliği de yaptığı gibi.
