Orkan Topal
@OrkanT
"Hayat hiç mavi yerinden vurmadı..
çünkü ben maviyi beyazı koruyan masumiyet olarak tanırım,
karanlığı görünür kılan bir renktir mavi,
öyle bilirim..
sürükleyen dır, bitmeyendir...
mavi olarak anlatmalıyım her şeyi...
kaldırın başınızı gökyüzüne,
görmek istediğinizi değil
gördüğünüzü söyleyin bana!
yaşamın ta kendisidir mavi..
belki de sadece bu yüzden
ölmeye değil..
yaşamaya mahkum edilmiştir..
maviyi soruyordun,
gözlerimden yüzüme yayılan maviyi mi
bir renk değildir mavi huydur bende
ve benim yetinmezliğimdir
ve herkesin yetinmezliğidir belki
denecektir ki bir süre
ve denenecektir
bir akşamüstünü düşünmek bir akşamüstünü düşünmekten başka nedir ki
gönül gözü görendedir,
derinler mavidir..."
Edip Cansever
Reklam
Derken, önce sebze yapraklarına, sonra güneşli bir gökyüzüne, ardından da geri planda gördüğümüz tahta evlere benzeyen tuhaf bir kelebek havalandı bu kıpırtısızlığın içinden ve devreye giren bir mandolin sesi eşliğinde, alçala yüksele dans etmeye başladı. Çocuk onu görüp ansızın durmuş, irileşen gözleriyle hayran hayran seyrediyordu. Sonra koştu yakalamak için biri yerde biri havada dakikalarca döndüler bahçenin yeşilliğinde; dakikalarca soluk soluğa uçtular. Öyle ki, artık koşan uçmaya, uçan da koşmaya başlamıştı.
Mutlu Ölüm
Yaşlılıkta, çoğu durumda, beden ve zihin aynı zamanda çökmüyordu. Genellikle bunlardan biri daha genç kalıyordu. Hangisinin önce çökmesi daha iyidir gibi trajik bir sorunun cevabını bugün tam olarak öğrenmiştim: Önce zihin çökerse insan daha mutlu ölür.
Reklam