Ulas
@Orpheios
Modern çağın varoluşçusu,sıradanlığın yükünü omuzlamış bir düşünce mahkûmu.Sabah 5te uyanır, zihninde davalar açar;hem yargıçtır hem sanık.Herkesin merak ettiği ama kimsenin bilmediği bir dosyayı taşır gibi yaşar.
Personel Officer
İstanbul Teknik Üniversitesi
Abu Dhabi
Adana, 14 Şubat
41 okur puanıEkim 2018 tarihinde katıldı
Kendime not olsun bu ilk şiir denemem.Kendime Not
burada her şeyi yeniden yazacağım,
iki yıl içinde gökyüzüne 500 bin dolar çizeceğim.
kaybettiklerim, bir zamanlar acı veren yaralar,
ama her seferinde, on katıyla döndü umutlar.
şimdi yeni bir hedefim var önümde,
geçmişin külleriyle şekillenen bir hikâye.
bu kez, rüzgarla dans eden bir zafer,
zamanı geldiğinde sadece başarıya değer
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Duygular ve Düşünceler Arasındaki Sessiz ÇatışmaDuygu ve Düşünce
Duygularımız kalbin melodisi, düşüncelerimizse aklın haritasıdır. Çoğu zaman, ikisi arasında bir denge kurmaya çalışırız. Kalbimiz bir şey söyler, aklımız başka bir yola işaret eder. Peki, bu çatışma aslında bizim en derin özgürlüğümüz olabilir mi? İnsan, hem hisleriyle hem de düşünceleriyle bir bütündür. Ve belki de gerçek bilgelik, bu iki yönümüzü bir ahenk içinde yürütmeyi öğrenmektir.
Dünya, akıl için bir mizah sahnesi, ama kalp için bitmeyen bir yara gibi. Düşünceler, olanları anlamlandırmaya çalışırken bir tebessüm bırakabilir; ama hisler, her dokunuşta derin bir iz bırakır. Belki de trajedi, komediyi anlamlandırmaya çalıştığımız yerde başlar.
Acımak: İnsanın Kendine Açtığı Çukurİnceleme
Stefan Zweig’in Acımak adlı romanı, insanoğlunun en güçlü ama aynı zamanda en yıkıcı duygularından birini, acıma duygusunu ele alır. Ancak Zweig’in ustalığı, bu duyguyu basit bir merhamet ya da şefkat çerçevesinde değil, derin psikolojik ve ahlaki bir sorgulama üzerinden işlemesidir. Acımanın bir erdem mi yoksa bir zayıflık mı olduğu sorusu, roman boyunca karakterlerin eylemleri ve içsel çatışmalarıyla yanıtlanmaya çalışılır. Fakat asıl vurucu olan, bu sorunun cevabının her zaman insana bir bedel ödetmesidir.
Romanın merkezinde yer alan Teğmen Hofmiller, bir insanın kendi içindeki ikilemlerle nasıl çırpındığını, yanlış yönlendirilmiş bir merhametin bir hayatı nasıl mahvedebileceğini adeta bir laboratuvar titizliğiyle gözler önüne serer. Hofmiller, genç ve sakat bir kadına duyduğu acımayı şefkatle karıştırır. Onun gözyaşları, kendisine duyulan sevgi, bir yandan gururunu okşarken diğer yandan vicdanını yaralar. Zweig, burada acımanın sadece bir duygu olmadığını, aynı zamanda bir tuzak olduğunu gösterir. Acıma, kendine bir üstünlük duygusu yaratır, ama aynı zamanda bu duygunun yükü insanı sonsuz bir suçluluğa ve utanca hapseder.
Zweig’in yarattığı dünya, Dostoyevski’nin karakterlerinin cehennemi andıran içsel dünyalarına benzer. Acıma, Dostoyevski’nin eserlerinde olduğu gibi, insanın ahlaki bir yükümlülükle boğuşmasını sağlayan, aynı zamanda kendi bencilliğiyle yüzleştiği bir aynadır. Ancak burada Zweig, acımayı daha da keskin bir şekilde irdeler: Acıma, diğerine değil, aslında kişinin kendi benliğine karşı bir ihanettir. Hofmiller, bir kurtarıcı olmak isterken hem kendisini hem de etrafındakileri felakete sürükler. Zweig, okuyucuyu şu soruyla baş başa bırakır: Acıma gerçekten bir erdem mi, yoksa sadece bencillik maskesi takmış bir zayıflık mı?
Romanın sonunda
