Ulas
@Orpheios
Modern çağın varoluşçusu,sıradanlığın yükünü omuzlamış bir düşünce mahkûmu.Sabah 5te uyanır, zihninde davalar açar;hem yargıçtır hem sanık.Herkesin merak ettiği ama kimsenin bilmediği bir dosyayı taşır gibi yaşar.
Personel Officer
İstanbul Teknik Üniversitesi
Abu Dhabi
Adana, 14 Şubat
41 okur puanıEkim 2018 tarihinde katıldı
Ezelden beri değişmeyen şeyleri, sanki o âna kadar dünyevi bir göz tarafından hiç aydınlanmamış gibi görmek, binlerce kez ifade edilmiş olanı, sanki hiçbir insanın dudakları arasından dökülmemiş gibi, âdeta dile gelmemiş sözcüklerle yeniden ifade edebilmek gerçek yaratıcılık değilse, nedir?
Ulas
Bazen yaratıcılık, hiç kimsenin bilmediği yeni bir kıta keşfetmek değil; herkesin önünden geçtiği sokağın kapısını ilk kez aralamaktır. Aynı taş, aynı gökyüzü, aynı insan… Ama bakış, artık eski bakış değildir.
Binlerce kez söylenmiş bir söz, bir dudaktan ilk defa dökülüyormuş gibi titrettiğinde, işte orada sanat başlar. Çünkü yaratıcılık, gerçeği yeniden icat etmek değil; ona öyle bir ışık tutmaktır ki, herkes “Ben bunu nasıl daha önce görmedim?” diye kendi körlüğüyle yüzleşsin.
Reklam
Yolun bittiği falan yok. Artık yola kendin olarak devam etmen gerekiyor sadece. Artık bu elbiselerden vazgeçmen, belki bu evi satıp başka bir yere yerleşmen ve baştan başlaman gerekiyor.
Ulas
“Yol bitti” duygusu çoğu kez yolun değil, sinir sisteminin tükenmişliğidir; beyin tanıdık acıyı bilinmez iyiliğe tercih eder çünkü homeostaz ister. Bu yüzden “devam etmek” elbise ya da adres değiştirmekten önce, eski benliğe yas tutmayı gerektirir. İnsanın en güçlü bağımlılığı maddeye değil, kendisi hakkında anlattığı hikâyeyedir; evler, ilişkiler, unvanlar o hikâyenin dekorlarıdır yalnızca.
Psikolojik kopuş bir sadakat sınavıdır: Ailenin beklentilerine, utançla örülmüş alışkanlıklara ve artık korumayan savunmalarına mı bağlı kalacaksın, yoksa yaşamayı mı seçeceksin? Kimlik kalınlaşmış rutinlerden ibaretse taşınmak rutini sürükler; gerçek başlangıç “beni artık korumayan her şeye veda”dır. Suçluluk değil özgürlük üretir. Cesaretin ölçüsü varacağın yer değil, geride bırakmaya razı olduklarındır: asıl taşınma evden değil, ömür boyu kirada kaldığın kişiden yapılır.
...ne kadar uğraşırsam uğraşayım, asıl suçlunun hep ben olduğum sonucu çıkıyordu ortaya; ayrıca, olayın en utanılacak yanı da, suçsuzken her zaman benim suçlu olmamdı.
Ulas
“Yeraltından Notlar”, insanın kendi karanlığıyla baş başa kaldığında neye dönüşebileceğinin en dürüst itirafıdır. Dostoyevski, burada yalnızca suç ve masumiyet üzerine değil, insanın kendi zihninde açtığı davalar üzerine konuşur.
Çünkü bazen insan, suçsuzluğunun bile yükünü taşır. Suçsuz olmak, bazen suçtan daha ağırdır; çünkü neyi yapmadığını bilmek, neyi yapamadığını da hatırlatır. Ve belki de en acı olan, masumiyetin insanı temize çıkarmak yerine, onu daha da görünmez kılmasıdır.
Hayatın kendisi öyle hileli hale gelmişti ki, tiyatroda ancak can çekişme sahnelenebilirdi.
Ulas
Çünkü biz, sahnede rol yaptığını bilmeyen oyuncuların ülkesinde yaşıyoruz. Perdeler açıldığında alkışlamaya, kapandığında unutmaya alışmışız. Gerçeği sahneye taşıyanlar susturulurken, yalanı ezberleyenler başrol alıyor.
Ve toplum, kendi çöküşünü bir eğlence gibi izliyor. Seyircinin gözyaşı bile dekorun parçası olmuş; çünkü burada acı bile kostüm giyiyor, ölüm bile prova ediliyor.
Aklıma Cyrano’nun hikâyesi geliyor. Hani, “Niye söylemedin o mektupları senin yazdığını?” diye çırpınır ya Roxane. Cyrano ise O’na, savaşta ölen nişanlısını hatırlatarak cevap verir: “Yazı benim ama üzerindeki kan onun.”
Tüm yazdıklarımız bizim olsa da ne fark eder ki. Üzerindeki kan, hikâyelerini her gün kayıtsızca izlediğimiz o bahtsızların... Bunu böylece bilin...
Ulas
Bir metin, kimin elinden çıkarsa çıksın, asıl sahibini içinde taşıdığı yaradan tanır. Kelimeler bizimdir belki ama ağırlığı, bedelini ödeyenindir. Biz sadece kâğıda düşen izleriz; hikâyeyi asıl yazan, kanını ve sessiz çığlığını oraya gömendir.
Ve o yüzden bazı yazılar okunmaz, yaşanır. Satır aralarına sinmiş acı, yazarın değil; sessizce ölenin mirasıdır.