Özge Torun Tatar
@OzgeT
Bırakın kitaplar sizi esir alsın.
İyi Aile Yoktur!’ okurken bile tereddüt edebildiğimiz bir cümle.
Böyle düşünmek de oldukça zor.
Kim ailesine özellikle annesine kötü diyebilir ki?
Hayatlarını bizim için feda etmiş, ettiklerini düşünen/düşündüren iki önemli insana kötü diyebilmek ya da bunu kabul etmek oldukça zor.
Yazar kitabında çok ince konulara/noktalara değiniyor. Kendi çocukluğunuzu düşünüp hak verdiğiniz yerler olduğu gibi eğer bir ebeveynseniz eleştirdiğiniz, kabul etmekte zorlandığınız yerler de oluyor. Ya da uyumlu bir kişilikseniz ailenizi ‘öyle olsalar da’ suçlamakta zorlanabilirsiniz.
Bu kitabı okurken ‘Ama bizim iyiliğimiz için yaptılar.’ cümlesini artık iki kere düşünür hale geliyorsunuz .
Bir insana saygı duymanın çocukluktan hatta bebeklikten başladığını anlatmaya çalışıyor yazar.
Çocukluğumuz, farkında bile olmadığımız istismarlarla dolu.
İstismar denilince aklımıza sadece cinsel istismar ya da fiziksel şiddet gelen bir toplumuz. Bu sebeple bizim gibi bir toplum için oldukça zor bir konuyu ele almış yazar.
Kitabı anne olmadan önce okusaydım belki daha farklı şeyler hissedebilirdim ama taze anne olmuş biri olarak okurken yer yer zorlandım.
Herkese önerebileceğim bir kitap değil çünkü yazarın anlatmaya çalıştığı şeyle yanlış anlamaya müsait noktaların arasında çok ince bir çizgi var.
Çoğu insan bu cümleleri duyduğunda ‘şımarık’, ‘kendi başına buyruk’, ‘itaat etmeyen’ bir çocuk kitlesi oluşacağından korkacaktır.
Oysa yazar saygı duyulan ve saygı duymayı bilen bireyler yetiştirmekten bahsediyor, çocuk deyip acısını küçümsememekten, onu yok saymamaktan, içindeki öze, onun varlığına değer vermekten bahsediyor.
En önemlisi çocuğu ciddiye almaktan ve çocuğun acısını hissedebilmekten.
Nihayetinde çocuk dediğimiz yarının yetişkini olduğuna göre kendine bir başkasına saygı duyabilen
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Şeffaflık kavramının bugüne kadar hiç olumsuz bir yanını düşünmemiştim, ta ki bu kitaba kadar.
Şeffaflık, her şeyin görünür ve aşikâr olması, gizli hiçbir şeyin kalmaması.
Bunun nesi kötü ya da bunu nasıl kötüye kullanırız, kitap bu iki sorunun cevabını veriyor.
İncecik bir kitap olmasına rağmen okuması pek kolaydı diyemem, anlaşılması derinleştirilmesi gereken birçok kavramı barındırıyor içinde.
En başta zaten şeffaflık kavramının olumsuzluğunu hazmetmeye çalışırken buluyorsunuz kendinizi. Sonra içinde bulunduğumuz bu korkunç çağın yapmaya çalıştıklarını.
Artık eskisi gibi bir kontrol mekanizmasının olmadığını anlatıyor yazar.
Bizler kendimizi özgür zannederek neyimiz var neyimiz yok aşikâr ederek kontrol edilmeye gönüllü hale geliyoruz ve yine kontrol edildiğimizi fark etmiyoruz.
Yani kontrol mekanizmaları burda özgürlük duygusunu araç olarak kullanıyor.
Bu çağın en önemli zaaf noktasından vurulmuşuz diyebiliriz.
Bu durum beni biraz ürküttü. Aslında hep konuştuğumuz şeylerdi lakin bu pencereden bakmak zihnimi biraz daha zorladı.
Herkese tavsiye diyemem ama şans verilmesi gereken bir kitap.
Okuyacaklara keyifli okumalar diliyorum
İlber Ortaylı ‘entelektüel kimdir’ sorusunu cevaplayıp nasıl entelektüel olunuru öğreten, gösteren bir kitap yazmış aslında.
Edebiyattan müziğe tiyatrodan seyahatlere, yaşama katılabilecek, sizi entelektüel olma konusunda besleyecek ne varsa tüm deneyimlerini, fikirlerini samimiyetle paylaşmış.
Gezi rotası, müzik listesi, film listesi gibi bu tarz bilgileri sevenler için bol tavsiyeli bir kitap olmuş.
Hayatımızın hangi evresinde nelerle meşgul olursak daha faydalı olur bunları anlatmış, aslında bir nevi hayatımıza bir rota oluşturmuş diyebiliriz.
Ben çok istifade ettim, siz de zaman kaybetmeden bu kitaba bir göz atabilirsiniz, hatta yaşınız çok ilerlemeden
Hani çok sevdiğiniz şarkılar olur ya sürekli dinlemek istersiniz.
Deneme sevenler için işte öyle bir his bırakıyor kitap.
Kısacık bir kitap içindeki “şiirden, öyküden mürekkep” denemeleri de öyle.
Kısacık olmalarının yanı sıra denemelerin lezzeti ve anlamı çok derin.
Ben çok sevdim, ilgililerine tavsiyedir
Bazen beni çok etkileyen kitaplarla ilgili ne yazacağımı bilemiyorum. Bu kitap da onlardan biri oldu.
Tarihimizin şanlı olduğu kadar ne denli acılarla dolu olduğunu biliyoruz.
Zeytindağı işte tüm bu bildiklerimizi derinden hissettiriyor.
Tarihi sadece akademik bilgilerle öğrenmek zor, sadece ezber yaparak anlamak da imkansız.
O günleri yaşamış insanların anılarını, hatırlarını okuduğumuzda, duygularına şahitlik ettiğimizde ‘tarihi’ ya da o günkü insanları anladığımızı düşünebiliriz belki.
Belki diyorum çünkü ‘tarih’ başlı başına zor bir mesele.
Anlamaktan ziyade tartışmak için yarıştığımız, birleşmemiz gerekirken ayrılığa düştüğümüz bir mesele olduğu için zor diyorum.
Anlamak, anlamlandırmak için bir araya geldiğimiz zaman belki daha kolay olabilir bir şeyler.
Kim bilir?
