İnsan hayatı, başkalarının yaptığı hataların ağırlığını yüklenemeyecek kadar kısaydı. Herkes kendi hayatını yaşıyor ve yaşamak karşılığında kendine çıkan faturayı ödüyordu.
Sorunu çözecek olan erken çocukluğun ayıklanıp itilmiş duygularıdır. Bunlar yalnız terapi sırasında ve küçük çocuğun olanları kavrayamamaktan doğan acısı ile birlikte yüzeye çıkarak ilk defa bilinçli olarak yaşanabilirler.. Bütün o inkarlara, gerçek benliği gizleyişlere rağmen, kişiye özgü olan pek çok şeyin canlı kalabildiğini ve duygulara geçit verilince de ortaya çıkabildiğini görmek terapistin her hastası ile yeniden yaşadığı bir mucize gibidir..