İrem
@PDiremm
PhD
PDR Doktora
372 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Küçük Boşluklar
Gizlilik, yazarımızın, yazarlık felsefesidir, zannımca (bknz. s114).
2’de 1 kadar heyecan ve keyif uyandırdı.
Sabahları sayfalardan birkaç doz alıp güne başlamak güzeldi.
Her güzelliğin bir sonu var tabi ki. Ama güzellik bitse de etkisini ve izlerini bıraktı.
Ara ara açıp tekrar okumalık.
Bazı düşünceler ve geçişleri eleştirsem de..
1. Bölüm
Bir gün şehre bir yabancı gelir ve
ne o şehir eski şehir olarak kalır ne de yabancı…
Herkes gitti, kimi cennetine kavuştu kimi cehennemin dibine.
Hikayesi yarım kalanlar, belki de hiç başlamayanlar, asılı kaldı biryerlerde..
Yoruldum
Kitabı sona doğru hızlandırarak ve ara ara atlayarak okudum. Hem biraz iç sıkıntısı ve darlanma hem de çoğunlukla anlama zorluğu çekerek okudum. Aforizmalarla ve birbirinden bağımsız başlıklarla ilerleyen bir kitap, bana ağır geldi. Yazarın hayatıyla ilgili birkaç video izlemiştim, onlar bile boğucu gelmişti, kitabı da aynı şekilde. 80 yaşına kadar intiharı düşünen ancak intihar etmeyen bir filozof. Kitapta da bu düşüncelere sık sık yer vermiş. Tanrı ile çatışmasını temel almış genel olarak. Eğer listenizde varsa ve okumayı düşünüyorsanız öne almanıza gerek olmayabilir, sırasını bekleyebilir. Kitabın bana katkısı Emile Durkheim’in intihar kitabını almıştım, kitaplığımda duruyordu, onu çıkardım, intihar psikolojini merak ettirdi. Bir de Adam Philips’in Kaçırdıklarımız” kitabının reklamını yapmış, o da listemdeydi, merak ettim, sipariş vericem.
40 lı yaşlarımda, daha derin okumalar yapacak halde ve hayattan ümidi kesmiş olursam tekrar bu kitaba bakabilirim. Belki.
Özellikle son özet kısmından çok etkilendiğim bir kitap oldu. Anlaşılabilir ve keyifli bir okuma sunuyor. Kitabın bütününde ünlü ve kafayı mutlulukla bozmuş filozofların kısa da olsa düşünceleri var. Keşke uzun uzun anlatsa, yazarın dili çok hoş duygular uyandırıyor.
Herkese iyi okumalar.
Kitabı 10 dk önce bitirdim. Şunu söylemeliyim ki bitmesine üzüldüğüm bir kitap oldu.
Bir Nuri Bilge Ceylan, bir Berkun Oya filmi tadındaydı. Öylesine içsel, öylesine düz, öylesine sakin..
Kitabı okurken ve bittiğinde şunu düşündüm: Gerçekten ödül alan kitaplar boşuna almıyorlar ödülleri.
Hiçbir bölümü sıkıcı değildi. Herkese tavsiye ederim. Sıkıcı diyenlere aldanmayın. İyi okumalar..
