Zühre
@Passenger__
"En asil haz, anlamanın verdiği sevinçtir."
Uzay ve zaman, içinde olayların gerçekleştiği sabit, donmuş birer tiyatro sahnesi değildir; aksine bizim hızımıza, bakış açımıza ve hareketimize göre esneyen, kısalan veya uzayan canlı birer oyuncudur. Bu durum, evrende mutlak ve tek bir merkez olmadığını, her gözlemcinin kendi hareket durumuyla kendi uzay ve zamanını dokuduğunu gösterir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Zümrüdün içinde ne kadar çizik, çatlak ve
bozukluk varsa, taş o kadar güzelleşiyor. Gerçek bir zümrüt bütün kusurlarıyla güzel. Buna kusursuzlaştıran kusur deniliyor.
Geçmiş, gelecek, görkem, aşk-onlar terk etmişse sizi, siz onları terk etmişsiniz demektir.
Yalnızca her nesnenin çekirdeğidir bizi besleyen;
Nerede sizin ve benim için o dış kabuğu soyan kişi?
Tuzakları sizin ve benim için boşa çıkartan, örtüleri açan kişi nerede?
Hangi Tevbe Siler Bu Simsiyah NakışıŞiir
Benim göğsümde vuruşan iki dev var
Biri çamurdan, diğeri nardan
Parmak uçlarımda sızlayan ağır duman
Hangi ağacın gölgesine sinmişti de ben duymadım?
Kendi kanımla çizdiğim eğriler
Ruhumun duvarlarında kıvranıyor yılan gibi
Bakışlarımda kırık camlar, dilimde toprak tadı
İrin gibi taşımışım sırtımda ben bu dünyayı
Kutsal kitapların kenarından sızan ince ışık
Neden vurmadı benim karanlık koridorlarıma?
Yolların bittiği yerde başlayan yolculukta
Hangi eşiğe eğildiysem alnımda asrın kirleri
Hangi kelimeye tutunduysam elimde kalmış mürekkebi
Dilime dolanan her ayet boğazıma batıyor artık paslı tel gibi
Söyleyin şimdi, hangi nefesle çağırayım inayeti?
Mermer soğukluğu çökmüş secdelerime
Kalbim, o telaşlı ve ürkek kuş, şimdi mermerden heykel.
Parçalanmış üniforma gibi duruyor kefenim,
Dikiş yerlerinden sökülüyor amelime olan güvenim
Kanatıyor sorular defalarca adını koyamadığım yarayı
Suskun yangınlar dişliyor vahşice etimi
Söyleyin şimdi, hangi duayla uyandırayım kendimi?
Ne güneşin vaadi var artık ne de gölgenin tadı
Üstümde tepinen adımların sesi çekiliyor birer birer
Toprak en sadık, en ağır örtüymüş meğer
Emanet nefesle kurduğum o heybetli kuleler
Göğüs kafesime yıkılıyor enkazları
Sayfa 9 - Hüseyin Aslan
“…zihnin boşlukları ve yarıklarından akıp gideceği için, kendine yer bulamayacak zamanı birine vermenin bir anlamı yoktur. Şimdiki zaman çok kısadır, hatta öyle kısadır ki, hiç yokmuş gibi görünür, zira her daim hareket halindedir, akar ve hızla geçip gider, varlığı daha insana varmadan biter, evren ve yıldızlar gecikmeye izin vermez, onların kesintisiz hareketliliği tek bir dolanımla sınırlı kalmaz.”
