"Umutsuz olma, belki bir yolunu buluruz.Bir de ben gece gündüz filler üstüne, karıncalar üstüne, bundan önceki fillerle karıncaların üstüne kitap okuyorum, adamlarım da kitap okuyorlar durmadan. Biz burada kitap okuyor düşünüyoruz, tekmil dünyadaki karınca kardeşlerimiz kitap okuyor, çalışıyor, düşünüyorlar."
"Bundan bir şey çıkmaz ki, dedi başbuğ. Kitap okumakla, tutsak karıncaların arasında çalışmakla filler yenilmez ki..."
Acaba ben, sahiden bu âlemin adamı mı oldum?
Bilmiyorum. Fakat muhakkak olan şu ki: İnsan, kimin yanında yüz karası yoksa, kimin yüzüne çekinmeden bakarsa, kendini ona yakın buluyor.
"Demek ki insanın beyni bir dakika düşünmeden duramıyor, o garip başı öyle yaratılmış ki istese de istemese de düşünceler ard arda geliyor, bir düşünceden öbürü doğuyor, herhalde ölünceye kadar böyle devam ediyor bu."