Doğaaaaa
@Peraaaaa
Yaşama dair olmayan her şeyi bozguna uğratmak için. Ve ölüm vaktimin geldiğinde aslında hiç yaşamamış olduğumu keşfetmemek için.
Şu anda okuduğu kitaplar
''Bizler kitaplar için yaşıyoruz. Kargaşa ve yozlaşmanın egemen olduğu bir dünyada hoş bir görev bu.''
Üç nokta tamamlanmamış, eksiltili, yüklemi olmayan cümlelerin sonuna konulmalıdır. Ama bizler üç noktayı genelde bu şekilde değil de eksik kalan duygu ve düşüncelerimizin barındırıldığı cümlelerin sonuna bırakıyoruz. Bizi bu kadar eksik bırakan hisler şimdi nerelerdeler? Bu cümleleri yüklemle tamamlarız da yarım kalan duyguların özneleri geri gelecek mi?
ANI YAŞAMAYI ÖĞRENMEKSinema
Hiç ölmeyecek gibi yaşarız hepimiz. Sanki şu anda yaşadığımız an sonsuzmuşçasına… Yapmak istediklerimizi, hayallerimizi erteler dururuz. Bugünde değil de dün ve yarında yaşarız sürekli. Anı yaşamayı sistem gereği beceremediğimizden veya yaşamaktan korktuğumuzdan.
En büyük özgürlüğümüz keyfimize göre yaşayabilmek aslında. Mesela alarmsız uyanabileceğimiz sabahlarda. O anda canımız her ne istiyorsa onu yapabilmekte. Her an son nefesimizi verebileceğimizin farkında olarak ‘’anı yaşamak’’ en yüce hakkımız ve en güzel özgürlüğümüz.
Bu kitap ve film varlık felsefesini anımsatıyor bizlere. Neden burada olduğumuzu, ne için nefes aldığımızı, amaç ve zevklerimizi, insan olabilmenin gereklerinden bahsediyor. ‘Hepimizin sınırlı sayıda ilkbahar, yaz ve sonbahar yaşayacağımızdan, anı yaşayıp, hayatlarımızı olağanüstü kılmamız’ amaçlanıyor. Hayatın iliğini emmeye adanmış özgür düşünceli bireyler olarak her anımızı muhteşem yaşamalıyız. Bu fikrin en temel dayanağı ve kanıtı her insanın ölümlü olması. Kaptan, Welton Akademisi’nin eski yüzlerini inceleterek şu anda onların birer solucan yemi olduğunu ve geriye sadece anıların kaldığını gösteriyor. Ana fikrin gerçekleştirilmesinde tutarlılık ve çelişkiden daha çok buna kendini kaptıranların mutsuz olduğunu, toplumun baskı ve beklentileri yüzünden intihar ile sonuçlanabileceğini gösteriyor. Bu değişmez düzenin bizi tutsak ettiği gerçeği ortada. Bir yandan gelenek, onur, disiplin ve mükemmellik ilkelerine adanmış çocukların, ‘’Ormana gittim, çünkü derin yaşamak ve hayatı iliğine kadar özümsemek istiyordum. Yaşama dair olmayan her şeyi bozguna uğratmak için. Ve ölüm vaktimin geldiğinde aslında hiç yaşamamış olduğumu keşfetmemek için.’’ diye haykırabileceğinin mutluluğunu yaşatıyor.
''... O ilk güzel günler, en azından aynı güzellikte bir daha tekrarlanmamıştı. Çünkü her iki taraf da duruma alışmıştı...''
Sayfa 33 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları
