Pınar
@Pinarrr__
Yalnızlığından ayrılmak mı daha zor yoksa yalnızlık mı?Felsefe-Düşünce
İçinde hiçbir pişmanlık duymadan acısından ve yalnızlığından kim ayrılabilir ki?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Puan vermedi
Son dönemlerde çokça tavsiye edilen ismiyle de dikkatimi çeken peri gazozunu okumak sonunda nasip oldu. Ülkenin yakın tarihinde olan ve malesef günümüzde de devam eden haksızlıklarının anlatıldığı kitapta tecavüzler sonucu psikolojisi bozulan hayatı kayan insanları okumaya yürek dayanmıyor, çoğu yerde durup ara vermek zorunda kaldım gerçekten çok büyük bir acı. Böylelerine insan diyemem diyecek laf da bulamıyorum bütün hakaretlerin hafif kalacağı yerde söylenecek tek söz Allah belalarını versin oluyor dilerim ki bu alçaklar adil bir hukuk sistemiyle bu dünyada da gün yüzü görmezler.
...
Yazarın geçmişle gelecek arasında yaptığı bağlantıları çocukluğunda duyguğu bir cümlenin büyüdüğünde farklı olaylarla yine karşısına çıkmasını çok etkileyici bulduğumu söylemeliyim geçişler çok ustacaydı.
Malesef kitapla ilgili hoşuna gitmeyen ve yarım bırakma sebebimse artık televizyonda, dizilerde ,filmlerde, kitaplarda görmekten bıktığım şey: Solcu güzellemesi...
Bir polis memurunu vuran ve kuyumcu soyan Ramazan Yukarıgöz'ün yaptıklarını kilim altına süpürüp ardından üzülen annesi üzerinden oluşturulan acitasyon...
Çok merak ediyorum elinde silahla şehir merkezinde gezip etrafta terör estiren bu insanları kahramanlaştırırken onların öldürdükleri insanlara da acıyor musunuz? Mesala Ramazan Yukarıgöz'ün öldürdüğü polis memuru Mustafa Kılıç'ın annesinin üzülmesi de umrunuzda mı? Sanırım değil ki katilleri kahraman gibi anlatıp üstüne de diğergamlık dersi veriyorsunuz.
Ya da İlyas Has'a üzüldüğünüz kadar işini bitirmiş evine giderken İlyas Has tarafından silahı alınmak için yolu kesilerek öldürülen bekçi Süleyman Tosun'a da üzülüyor musunuz?
Sürekli karşıma çıkan ancak okumak için hep ertelediğim bir yazar olan 
Mustafa Kutlu ile hesap günü kitabıyla tanıştım. Hacimce küçük olmasına rağmen üzerinde çokça düşünülecek, insana daldığı gafleti farkettirecek güçte bir kitap. Oldukça akıcı bir üsluba sahip elimden bırakmadan, zamanın nasıl geçtiğini anlayamadan bitirdim hemen.
Kitabın anlatımı karakterin ölümünden musalla taşından başlıyor ve hayatını buradan anlatmaya başlıyor. Sürekli o işten o işe koşan , daldığı dünya âleminden çıkıp ahireti için çalışmaya, namaz kılmaya sürekli niyet eden ancak her seferinde nefsinin onu dünyaya çekmesiyle bir türlü istikrarı bulamayan karakterimiz dini araştırmaya yeni yeni başladığında evlatlarına bu yolda hiçbir şey veremeden onları büyütmüş bu geç kalmışlığın bedelini evlatlarının bir yaprak gibi oradan oraya savrulmalarını izleyerek ödemiş; nihayet namaz kılmaya başladığında dizlerinin ağrısıyla buna da ne kadar geç kaldığını görmüştür. Hep daha fazlası için canla başla, hırsla bu dünya için çabalarken elimizdeki ile yetinmeyip daha fazlasının peşinde koşarken sanırız ki bu dünya durdukça biz de duracağız oysa ki ne kadar mal biriktirirsen biriktir musalla taşında yatarken bir kıymeti kalmayacak, dünya hayatında biriktirdiğin dostların seni daha mezara koymadan hayatın akışına yeniden kapılacak sanki hiç olmamışsın gibi , evlatlarını eğer dinini öğreterek, rıza-ı İlahiye uygun yetiştirmezsen belki cenazende bile olmayacaklar.... Velhasıl dostlar buranın varılacak bir hedef değil ancak yol olduğunu, buradan şöyle bir bakıp geçeceğimizi ve bir gün o musalla taşına hepimizin yatacağını(o da nasip tâbi) unutmamak, çekileceğimiz hesabı düşünüp ona göre yaşamak lazım bu öğüdüm başta kendi nefsime ardından nasiplenmek isteyen tüm mümin kardeşlerime. Zira arada insanın kendini
Mustafa Kutlu ile hesap günü kitabıyla tanıştım. Hacimce küçük olmasına rağmen üzerinde çokça düşünülecek, insana daldığı gafleti farkettirecek güçte bir kitap. Oldukça akıcı bir üsluba sahip elimden bırakmadan, zamanın nasıl geçtiğini anlayamadan bitirdim hemen.
Kitabın anlatımı karakterin ölümünden musalla taşından başlıyor ve hayatını buradan anlatmaya başlıyor. Sürekli o işten o işe koşan , daldığı dünya âleminden çıkıp ahireti için çalışmaya, namaz kılmaya sürekli niyet eden ancak her seferinde nefsinin onu dünyaya çekmesiyle bir türlü istikrarı bulamayan karakterimiz dini araştırmaya yeni yeni başladığında evlatlarına bu yolda hiçbir şey veremeden onları büyütmüş bu geç kalmışlığın bedelini evlatlarının bir yaprak gibi oradan oraya savrulmalarını izleyerek ödemiş; nihayet namaz kılmaya başladığında dizlerinin ağrısıyla buna da ne kadar geç kaldığını görmüştür. Hep daha fazlası için canla başla, hırsla bu dünya için çabalarken elimizdeki ile yetinmeyip daha fazlasının peşinde koşarken sanırız ki bu dünya durdukça biz de duracağız oysa ki ne kadar mal biriktirirsen biriktir musalla taşında yatarken bir kıymeti kalmayacak, dünya hayatında biriktirdiğin dostların seni daha mezara koymadan hayatın akışına yeniden kapılacak sanki hiç olmamışsın gibi , evlatlarını eğer dinini öğreterek, rıza-ı İlahiye uygun yetiştirmezsen belki cenazende bile olmayacaklar.... Velhasıl dostlar buranın varılacak bir hedef değil ancak yol olduğunu, buradan şöyle bir bakıp geçeceğimizi ve bir gün o musalla taşına hepimizin yatacağını(o da nasip tâbi) unutmamak, çekileceğimiz hesabı düşünüp ona göre yaşamak lazım bu öğüdüm başta kendi nefsime ardından nasiplenmek isteyen tüm mümin kardeşlerime. Zira arada insanın kendini
