Bütün yorgunluğuna, içindeki bütün karanlığa karşın, yüreğine bir yerlerden bir ışık, bir aydınlık sızıyordu. Yüreğindeki kasveti dağıtan şeyin kendi de farkında değildi. Bu sevinç, bu sıcak ışıktan ileri geliyordu. Bu ışık nedendi?
Tümcelerin hepsi, günlerin, yılların, gezilerin, denizlerin, inançların, ölümlerin, kaçışların hepsi belki burada biter, bitmeli.
Bundan sonrası tükenesiye tükenmez sözler
Tükenmez sözleri tükenesiye
Söylemek olacak.
Düzen ve güven kadar ürkütücü bir şey yoktur. Hiçbir şey. Hiçbir korku... Aklını en acı olana, en derine, en sonsuza atmışsan korkma. Ne sessizlikten, ne dolunaydan, ne ölümlülükten, ne ölümsüzlükten, ne seslerden, ne gün doğuşunda, ne gün batışından. Sakin ol. Öylece otur. Yaşamdan geç. Kentlerden geç. Sınırları aş. Gülüşlerden geç. Anlamsız konuşmaları dinle, galerileri gez, kahvelere otur -artık hiçbir yerdesin.
Tanrıyı affettiğinizde kendinizi affetmiş olursunuz. Kendinizi
affettiğinizde öz-reddediş sona erer, öz-kabul başlar ve öz-sevgi
öylesine büyür ve gelişir ki nihayet kendinizi olduğunuz gibi
kabul edersiniz. Bu, özgür bir insan olmanın başlangıcıdır. Anahtar,
affetmektir.