Adem Eysenboğa
@Polya
Yazar - Radyoloji Teknisyeni
Eskişehir Osmangazi Üniversitesi
Eskişehir
Kahramanmaraş Merkez
40 kütüphaneci puanı
14 okur puanı
Ekim 2013 tarihinde katıldı
Yüreğimde acı bir his bıraktı bu eser...
Acının, aşkın, yaşarken ölmenin ne demek olduğunu günlük hayatta kullandığımız dil ile yazan yazarın, cümleleri düşündürücü...
İlk kez intihar kelimesi; eserde sıkça geçse de beni rahatsız etmedi. Küçük deneme yazılarda ki cümleler kelimenin ne demek olduğunu unutturup, nedenine yönlendirdi. Elbette intiharı haklı gösterecek hiç bir olayı kabul etmiyorum ama eserin yazım dili o kadar acı dolu ki...toplumsal kabul görmeyişin, dışlanmanın, sokak çocuğu yaftasını onların dünyasına bakmanın ve değer görmedikleri için yaşadıkları çelişkileri, kendilerini güçlü zannetmeleri ve aslında ne kadar kırılgan ve hassas ruhlu olduklarını, içlerindeki çocuğun bu dünya için fazla olduğunu erken yaşta kaybolmaları beni fazlasıyla üzdü....
Yazar, eserini intihar üzerine kurmuş, okurken rahatsız olmadım ama her yaş gurubu okumalı mı karar veremedim...
Yorum ve düşünceleriniz için teşekkür ederim Nurhan hocam.
Onu düşünmekten kendimi alamıyorum, şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı, insanın birlikte ölmesi gereken şeydi. Kollarda, başta en ufak güç bırakmayan, yastıkta kafayı bir yandan öbür yana çevirme cesaretini bile yok eden şeydi.
Sayfa 170
(y)
"Kendimi yürümeye zorlayarak yanağıma doğru sinsice yol alan gözyaşını sildim. Bende bu şans varken bu gözyaşı damlası yanağımda donar ve tüm dünyaya Noel Baba'nın gerçek olmadığını öğrenen bir çocuk gibi ağlamak üzere olduğumu ilan ederdi.
O zaman da ağlamıştım.
Şimdi de ağlamak üzereydim."
(y)
