Hera
@Purelight
Görsel Sanatlar Öğretmeni
Gazi Üniversitesi
603 okur puanı
Mart 2017 tarihinde katıldı
Yaşar Kemal tartışmasız Türk edebiyatının başına gelen en büyük yazarlardan biri. Kendisini çok yakın dostu Livaneli'den okumak büyük hazdı. Yazdıklarının yanında yaşadıklarını da okuyunca sevgim bin kat daha arttı. Belki geç tanıdım, hiç görmedim ama insan görmediği birini de pekâlâ özleyebiliyor. Özlemle anıyorum. Yaşar Kemal iyiki vardı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Zülfü Livaneli'ni okuduğum ilk kitabı. Uzun zamandır okumak istiyordum bir Livaneli kitabı. Beklentim de yüksekti.
Açıkçası beklentimi karşılayamadığı için biraz hayal kırıklığına uğradım. Giriş kısmında üslup yavan geldi. Dili sadeydi bu güzel fakat bir eksik vardı. Gelişme kısmında konunun içine girmek daha kolaydı. Mardin ve ezidiler hakkında yeni bilgiler öğrenmekten mutluluk duydum. Sonunu bağlama konusunda da biraz eksiklik vardı bana kalırsa. Daha iyi olabilirdi bunu hissediyorum. Hani bir yemeğin içinde bir baharatı ya da tuzunun eksik olduğunu hissedersiniz ya onun gibi bir durum.
Yine de Livaneli'ye başka bir şans vermeliyim. Huzursuzluğu okuması kolaydı. Anlatılanların bir kısmı dehşet verici olsa da o duygu bende uzun süre kalıcılık sağlayamayacak malesef.
İyi okumalar dilerim herkese.
Derin bir nefes alın ve o çektiğiniz nefeste denizden gelen tuzlu su kokusunu hissedin.
Beni Deniz Gezgin'le tanıştıran https://1000kitap.com/ankarakitap 'na teşekkürü borç bilirim. Zirâ uzun zamandır kitap okumamış olmama rağmen bu kitap öylesine iyi geldi ki. Edebi açıdan hem doyurucu hem de oldukça okunabilir. Usul usul işleniyor içinize zaman, mekan ve duygular.
İçerik olarak bugünkü toplantıdaki konuşmalarla daha derin ayrıntılara inilince kafamda oturaklı bir hâl alsa da, her insanın içinde bir burukluk bırakacağına inanıyorum.
Çevremizde her gün görüp fakat görmezden geldiklerimizin hikayesi. Yahut bazen de kendini o topluma ait hissedemeyiş. Ailesizlik kavramı çok güzel işlenmiş. Her bir karakterin ortak noktaları olduğu kadar başka başka derinlikleri var. Hani yolda yürürken içimizden geçiririz ya acaba diğerlerinin hayatları nasıl, kimler neler yaşıyor, ne acılar çekiyor, neler düşünüyor. İşte bu kitap o hayatların bir kaçının içine çekiyor bizi de. Onlarla birlikte hüzünleniyor, düşünüyoruz.
Kitapta metaforlar yoğun bir şekilde işlenmişti ama ne yalan söyleyim ben onlara pek kafa yormayıp kitabın bende bıraktığa ize baktım. Bana kalırsa o iz hoştu. Yine de daha az metaforlar olsa hafifleyebilirdi.
Okumaya değer bir kitaptı. Tavsiye ederim :)
Beni tanıyanlar bilir, İstanbul'u çok severim. Belki orda yaşamadığımdandır fakat hep bir bağım var gibi hissederim.
Neyse efendim Orhan Kemal'in hayatın içinden bir çok minik hikâyesinin bulunduğu bu kitapta da eski İstanbul'un kokusunu alıyorsunuz, troleybüslerin çın çın öten seslerini, çocukların şakımalarını duyuyorsunuz. Her sayfada başka bir karaktere bürünüp onunla yaşıyorsunuz olayları, kâh patronunuzun alacağı için ordan oraya koşuyorsunuz kâh dondurmacı olup tıp okuyan oğlunuzun gözünüzü bir damlayla iyi edeceğinizi hayalliyorsunuz.
Öykülerden aldığım ortak unsursa içtenlik ve samimiyetti, Orhan Kemal, Türk insanını zenginiyle fakiriyle çok başarılı bir şekilde tasvir etmekle kalmamış bizi özlediğimiz sıcaklığa kavuşturmuştur.
Pek değerli https://1000kitap.com/AkakiAkakiyevic/Duvar/ 'e bana bu eseri okumamdaki katkılarından ötürü de teşekkür ediyorum :)
Bir berber dükkânı! Oradan köye açılan bir pencere! Bir berber dükkânı daha! Ve söz konusu dahi olmayan zaman.
Kayboluşlar, kaçmışlar, kaçırmışlar, kendi içinde bütün bunları yaşamışlar veya hiç var olamamışların kitabı gölgesizler.. Belkiler ve sankilerle yoğurulmuş.
Başlarken yine Hasan Ali'nin dilinden etkilenmemek mümkün değildi, taaa ki 2. Bölüme geçip "Ooo bak işler şimdi ilginçleşiyor!" diyene kadar. Yanlış anlaşılmasın Toptaş'ın dili kitabın içinde müzik şefinin ahenkle ellerini oynatması gibi insanı büyülüyor daima. Hani bazen şaşırıp kala kalıyorum, sen bunu yazdın da hiç düşünmedin mi okuyan bu benzetmeyi, betimlemeyi nasıl canlandıracak diye. Evet, bazıları kaçıyor gözümün önünden ama bıraktığı tat etkisini hep sürdürüyor.
Ve okurken uyandıran bir diğer his de; araftaymışsınız ya da uyumakla uyanıklık arasındaki o belli belirsiz hayal meyal olsa da tüm duyguları, kokuları, tatları alabiliyor oluş durumumuz. Hatta bazı zamanlar oluyor ki kendimi tokatlasam kendime gelir miyim diyorum fakat biliyorum ki olmayacak.
Gel gelelim Gölgesizleri okuyanların asıl merak ettiği soruyaaaa "Kaar nedeeen yağar, kaaarr?"
Bu soruyu İzmir okuma grubuyla da düşünmüştük sonrasında bunu ortaya çıkaran adama sorma fırsatını buldum geçenlerde.
Fakaaaat o da bilmiyormuuuş... Soruyu sorduğumda "Yani yazar olarak bir şey diyemem de okur olarak yorumlayabilirim ancak, gerçekler geçici olarak örtülüyor mu demek istiyor yoksa bilinci sıfırlandı da dünyayı zihninde yeniden mi inşâ ediyor yani temel bilgiden bahsediyorum. Bunları okur olarak yorumlarım yazar ne düşündü bilmiyorum." cevabını vererek kafamda yeni yeni sorular meydana getirdi sevgili HAT.
Yine de bana kalırsa kendine has güzel bir cevaptı :))
Az önce kendimce, spoiler içermeyen bölüm 39'u okudum.
