" Çocuklarıyla birlikteydi İrene. Mürebbiye onlara bir prenses masalı okuyordu. Sarayındaki her odaya girebiliyormuş bu prenses, sadece bir odaya bakmasına izin yokmuş. Odanın kapısı gümüş bir anahtarla kilitlenirmiş. Prenses dayanamayıp açmış kapıyı ve bu onun felâketi olmuş. İrene' nin kendi kaderi de böyle değil miydi? " ...
O küçücük dünyalarında çocuklar, insanlara insan olmayı öğretir. Yargılamamayı, küsmemeyi, anlamaya devam etmeyi, öğrenmenin hiç ama hiç yaşının olmadığını... Öyle güldüm, öyle ağladım, öyle sıcak buldum ki kitabı; neden arkadaşıma yani en sevdiğim arkadaşıma ben bir kere mektup yazdım. Neden ? Diye sorduran bir kitap... Şapka çıkarırım ben Aziz Nesin'e... Ki çocuklar ve çocukluk onun vatanıdır.