Seni dağladılar,değil mi kalbim,
Her yanın,içi su dolu kabarcık.
Bulunmaz bu halden anlar bir ilim;
Akıl yırtık bir çuval,sökük dağarcık.
Sensin gökten gelen oklara hedef;
Oyası ateşle işlenen gergef.
Çekme üç beş günlük dünyaya esef!
Dayan kalbim,üç beş nefes kadarcık!
Ama Tanrıya en çok yaklaştığımız yer,kendi ruhumuzdur. Ancak orada yaşamın büyük sırrıyla birleşebiliriz. Hatta nadiren de olsa,kendimizi bu tanrısal sırla aynı hissettiğimiz anlar vardır.
"Yani bütün soru 'olmak ya da olmamak'tan ibaret değildir. Soru aynı zamanda ne olduğumuzdur. Et ve kemikten oluşmuş gerçek insanlar mıyız? Dünyamızdaki şeyler sahici mi? Yoksa her tarafımız salt bilinçle mi çevrili?