Dilara Saraç Ilıcak
@Restofheaven
✿ Florebo quocumque ferar ✿
Yüksek Lisans
1111 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bazı şiirler vardır, kulağa değil de ruha seslenirler. Bu kitap, ruhuma seslenen şiirlerle dolup taşmış sanki. Gerçi Erdem Beyazıt abimizin beni çağırması epey bir zaman aldı. Yani kitabı alıp, zamanının gelmesini bekledim. Ayarlasam, bu kadar olmazdı dediğim bir zaman ve mekanda bu şiirler ile günlerimi süsledim. Şiirler bende çeşitli ilhamlar ve huzurlu hisler bıraktı.
"Etrafı çeşmi ibretle temaşa"
Düşüncelerime, hislerime, sevgime, acılarıma en yakın gördüğüm yazarlardan biri Rilke. Gözlerimden kalpler çıkıyor eserlerini okudukça. Bireyi de bir nesne olarak ele alıp, "nesnelere dikkatli bakma"yı aşkla, acıyla anlatıyor. (Sabahattin Ali abimiz de buna "etrafı çeşmi ibretle temaşa kabiliyeti" demiş, içimizdeki şeytan romanında.) Hem ıstırap çekip hem de bir yandan mutlu olmak mümkün müdür? Hem diri, hem de ölü olunabilir mi aynı anda? Aslında bu sorular ve buna benzer soruların yanıtlarının tümü kendi içimizde mevcut. Ama cevapları bulamıyorum diyorsanız Rilke size çok yardımcı olabilir. Kitaba gelince aforizmaları, düşünceleri ve gözlemlerinden oluşuyor. Birkaç başlık altında toplanmış. Rilke gördüğünüz, bulduğunuz yerde okuyun, es geçmeyin derim.
Okuyacağım, sırasını bekleyen raflar dolusu kitabım var ama her kitabın da okunması gereken bir zamanı olduğuna inanıyorum. Ve o zaman geldiğinde kitap zaten usulca sesleniyor "Beni oku" diye. Kitap sıralamam bu şekilde olmuştur genelde. Hangisinin seslendiğini duysam, onu okurum. Simyacı kitabını okumaya başladığımda bana seslenmemiş, avazı çıktığınca bağırmıştı. Yani aslında tam da okumam gereken bir zamanda "Ben burdayım" demişti. Üzerinden hatrı sayılır bir zaman geçti fakat kitaptaki metaforlar hala aklımdadır. Kitabı okurken de baya derinlere dalmış ve yaktığım mumu eritmiştim. Unutmuştum mumu ve mum olduğumu. Kişinin zihnine demir atan bazı kitaplar vardır. Bu kitap o bazılarından biri.
*"Simyacı"nın arada bir "ben, burdayım" demesi dileklerimle.
Siyaset felsefesi dersinde çok sevdiğim bir hoca stoacı düşünceden bahsederken Marcus Aurelius'u da anmıştı. Aurelius ve köle Epiktetus, aslında zihnimde hep yan yanadır. Cahilliğime verin sanırım Epiktetus, Roma imparatoru Aurelius'un hocası olacaktı. Kitapçıda dolaşırken kitap alakasız bir bölümde karşıma çıkınca dedim kendi kendime "Dilara e bu da tesadüf değildir, al oku bakalım." Kitabı bir günde bitirdim fakat başucu kitabı niteliğinde. M.s. 2.yy'da yazılan bir kitabın başucu niteliğinde olması beni garip bir şekilde mutlu ediyor. Şadan Karadeniz tarafından çevrilmiş, çok da güzel çevrilmiş. Dipnotlarla aslında felsefeyle uzaktan yakından ilgisi, alakası olmayan biri için bile kolay anlaşılabilir bir kitap. Çok iyi bildiğimiz fakat umursamadığımız ve tabiri caizse "ot gibi yaşama"ya alıştığımızdan mütevellit gözardı ettiğimiz bir öğretiyi, yaşam tarzını kişinin kendi zihninde tekrar ortaya çıkarıyor Marcus Aurelius. Son olarak "Aslında çektiğimiz acıların büyüklüğü değil bizi yoran, yaşadıklarımızı acı olarak tanımlamamız ve bunların karşısında duracak yetiyi, kudreti kendimizde bulamayışımız" diyen bir kitap.
Saramago'nın okuduğum ilk kitabı ve elime tesadüfen geçti. Çerez bir kitap, elinizdeki çayı, kahveyi bitirene kadar bitiyor zaten. Fakat gerek sisteme karşı duruşuyla(ki bürokrasiyle ilgili olan alt metin beni benden aldı), gerek toplumsal cinsiyet rolleriyle, gerekse karakter çözümlemeleriyle sosyolojik incelemeye tabi tutulası, döküman analizi yapılası bi eser.
Edit: Dedim ki neden daha önce Saramago okumamışım. Benim için iyi bir başlangıç oldu bu.
