EYÜP ÖZKAYA
@Rodion_Winston
Anlamsızlığımıza anlam katma uğraşı verdiğimiz hayatın ince bir kolunu işgal eden bedenim ve zihnimin mührüne okuduğum kitaplarda rastlamaya çalışıp, kendini her defasında yeniden tanıyıp hayret ederek ışığa yürüyen biri.
Sesi yükseliyor sessizliğin verdiği huzursuzluğun...Yaklaşıyor hiç hareket etmeden...Görüyor beni hiç bakmadan...Var olduğum kadar gerçek bu hiçlik. Ne ben ulaşabilirim ona ne de kaçabilirim. Son aslında başlamanın kardeşi ve tıpkı doğumun ölümle kardeş olması gibi. Ama o da bir son değil...İçimdeki umutsuzluklari öldürüp yeniden başlamak için her nefes yeni bir fırsat.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Öğrenmek istiyorum benim için çizilen çizginin neden dosdoğru olduğunu...Neden zikzaklar çizmenin yeni maceralar arayıp kendimi kesfetmemin toplumun dışına çıkmakla eşdeğer olduğunu...Kimin haddine bana o ince çizgilerde bir hayat yolculuğu çizmek...Kendine çizilenin dışına çıkamayan kuklalara tabi....
Uzaklaşan ve çocukça merakıyla gizli kapıları zorlayan bir zihin, karanlık çukurların musallat olduğu bir ülkede hayallerinin değil düşündüklerinin esiri olup yitip gitmeye mahkum olur.
Yıldız ışığı vurdu gözlerime...Uçsuz bucaksız zamansız sonsuzluğa bakıyorum...Gözüme büyüyen dertlerimin korkuyla sığınacak yer aradığı, degersiz hissettiren boş görünen büyük kalabalık arasında aciz bedenimle bir parçası olmaya bile değmedigim görkemli bir manzarada yıkıldı dizlerinin üstüne çöktü varlığıma kimlik katan kibrim...
Gözüme kestirdiğim bir his var hayat boyu peşinden koşturup ulaşamadığımda nefes nefese kalıp nefesimi bile elimden alacak kadar acımasız bir his...Başı ve sonu belli olmayan ulaştığını sandığında da senden daha da uzaklaşan bir his. Hiçliğe gidecek kadar kaybettiren tamamlanmış olma hissine ulaştıran ne bir duygu ne bir insan ne bir materyal...Yaşamın kardeşi ölümle tamamlanana kadar sürecek bir his.