Cem
@Rogojin
Ekşi sözlük/rogojin
Şu anda okuduğu kitaplar
Aslı Tohumcu'nun Taş Uykusu'nda kurduğu gerilimli, rahat huzur vermeyen, dil ve üslûp zorlamaları ile dolu dünyasının bir raslantı olmadığı, yazarın Şeytan Geçti adlı eserinde açıkça görülebiliyor. Yazar okurun konforunu elinden alma ve ona sıkıntılar ve huzursuzluklar yaşatma derdinde, kitabın girişinde aleni olarak dile getirmiş zaten bunu. Taş Uykusu'ndan daha da baskın bir şekilde kadınlarla ilgili olan Şeytan Geçti, bir çok kadın istismarı ve erkek-kadın konforu hikâyesini yine gerilimi yükselten, batabilen dil ve üslûbuyla anlatıyor. Öykü yazan kadın yazarların çokça geçtiği yerler ve yollar bunlar, bu hikâyeler önceden anlatılmıştır belki de, ama Aslı Tohumcu'nun rahatsız etme, batma, yerinde huzur koymama gibi meseleleri dilin kağıt üzerinde kalmasını engelliyor açıkçası. Her iki kitapta da kendini belli eden bu ters, batan, yer yer kaba kalem, eserlere kesinlikle yazara has bir tad katıyor, eserlerin çıtasını daha yüksek yerlere yerleştiriyor. Muhakkak diğer kitaplarını da okumak ve yazarın bu kalemi nerelerde dolaştırdığını görmek, bu alttan almayan ve umursamaz silgisiz kalemi daha iyi tanımak şart. "Kurt Gözler" ve "Belleğin Rüyası" adlı öyküler MUHTEŞEMdiler.
Her okura Aslı Tohumcu'yu öneririm.
MUTLAKA !!!!
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Linwood Barclay'in Kaza kitabını okumaya başlamadan önce rutinimi yerine getirdim: Amazon.com sitesinden bir yazarın bütün kitaplarının konularını , site üyelerinin yorumlarını ve başka sitelerdeki inceleme ve yorumları okuyarak bilgi sahibi oluyorum. Amazon sitesinde psikolojik gerilim türünde ya da polisiye, veya macera, bilim kurgu tarzında o kadar çok yazar ve esere baktım ki. Özellikle psikolojik gerilim türündeki kitaplardaki konu kısırlığının aşılamamasının türün bir çeşit laneti gibi her yerde kendini gösterdiğini söyleyebilirim, ama onlar da haklı: çok farklı ne olabilir ki? Birisi kaybolmalı, birisi öldürülmeli; polisler, dedektifler katilin suçlunun peşinde koşmalı ... İşte Linwood Barclay'in kitabı bu anlamda bana farklı geldi. Klişeler hâlâ var: klişe aile ilişkileri, klişe konuşmalar vb. Ancak bu klişelerin içerisinde suç, suçlular, kimlerin suçlu olduğu ve bütün meselenin biraz daha para sahibi olmak olması yine de bir fark yaratıyor gibi. Kitaptaki suç bence ilginç. Bol karakterli dünyasıyla "Kaza" bir çeşit kâbus anlatıyor ama suç çemberi büyüdükçe ortaya çıkanlar da yazarın bir şeylerin altını çizdiğini de düşündürüyor. Sanki burada ilginç suçların işlendiği farklı kitaplar yazmaya çalışan bir yazar yok. Yazar sanki sosyolojik bir takım gözlemlerde bulunuyor. Psikolojik gerilim kitaplarının klişelerini rahatsız edici olmayan şekillerde kullanırken bol karakterli öyküsünü de başarıyla kotarıyor, ilgi çekici olabiliyor Linwood Barclay. Beklediğimden daha iyi bir kitaptı. Bu arada, bu incelemelerin neredeyse hiç okunmadığını bildiğimden bir spoiler uyarısı vermeden söyleyeyim ki- bu da uyarı oldu- bence Sheila'nın ölümü, Glen'in şüphelenmeye başladığı gibi bir kaza olarak kalsaydı, yazar kitaba yakışan ve ona koyu renkli insancıl gölgeler kazandıran
İbrahim Gül'ün ilk kitabı "Hikâyeyi Hatırlıyorum", ilk kitabını çıkarmış bir yazarın bütün heyecanlarının hakkını verebilecek kadar güzel, iyi bir çalışma.
Profil resmimde güzel güzel tebessüm eden bu genç adam artık edebiyat dünyamızın bir parçası. "Edebiyat bu değil", denmiş olabilir İbrahim. Ama öyle değil. Çünkü edebiyat aslında bu. Labirentler, bulmacalar, muammalar değil. Bu. Yani 11 hikâye içerisinde anlatılan 11 insan demek edebiyat. Hangi tarzla veya teknikle anlatılırsa anlatılsın. Ben çok iyi biliyorum ki sen zaten teknikle değil, hislerinle yazıyorsun. Bu insanlar senin hayâl ettiğin insanlar ama, aynı zamanda bu insanlar biraz ben'im, biraz sen, biraz ötekiler, berikiler. Biz hepimiz bir araya gelip, birbirimize karışıp bu güzel hikâyelerdeki insanlara dönüşmüşüz. Artık bizler de bir hikâye kitabında kısım kısım, parça parça yaşayan insanlarız. Sen. Ben. Canan. Sami. Ne yazık ki Meryem. Ve hepimiz. Bu sebeple yazarımıza teşekkür etmek boyun borcu. Teşekkür ederim İbrahim. Teşekkür ederim kısık göz. Teşekkür ederim birbirine çarpan iki el, ve o asla susmayan kahkaha.
Kitapla ilgili uzun uzun yazacağımı biliyorsun, ben sadece bir giriş yapayım istedim. 1000kitap sitesine 2014 yılının mayıs ayında katılmışım. Tam 10 sene sonra senin kitabınla 1000. kitabımı okumuş oluyorum. Bu sayıya seninle ulaşmış olmak ayrı bir mesele, ayrı bir güzellik. Diyecek çok şey var, ama şu an değil...
Sevgilerimle...
