Cem
@Rogojin
Ekşi sözlük/rogojin
Şu anda okuduğu kitaplar
Cinayet Mevsimi'yle polisiye edebiyata ilk adımını atan Suat Duman, 4. kitabı Rakun'la, kendi söyleyişiyle, muammanın keyfini sürdüğü bir hikâye anlatıyor. Ama ne anlatmak! Kitabı kenara koymak mümkün olmadı, bir kaç saat içerisinde bitirmek zorunda kaldım. Büyük keyif alarak okudum. Çok eğlenceliydi.
Yazarın youtube'da yayınlanan söyleşilerinden birinde, bir hukukçu olmasının da polisiye edebiyata bakışını nasıl etkilediğini görmek güzel aslında. İlk iki kitabı Cinayet Mevsimi ve Müruruzaman Cinayetleri (henüz okumadım ancak bugüne okuduğum bir çok kitap arasında en iyi birinci bölüm-giriş bölümü diyebilirim) yazarın hukukçu olması sebebiyle adalet talep edici, suçun ve suçlunun ne ve kim olduğunu düşünüp bu meseleler üzerine bir çeşit adalet arayışı ya da adaletin tesisi için edebiyatın bir çeşit araç olduğu gibi bir tavırla yazılmış, söyleşilerden benim anladığım buydu. Ancak edebiyatın esas meselesinin meseleleri çözmek değil de anlatmak olduğu düşüncesiyle yazar üçüncü kitabından itibaren (Dünyanın Leşleri- onu da okumadım henüz) düzeni iyileştirici, adalet talep edici tavrını bir kenara koyarak anlatmak yönüne ağırlık vermeye başlıyor. Rakun'da karşımıza çıkan sonuç: bir sürü sesin birbirini kovaladığı soluk soluğa bir anlatım.
Suat Duman'ın 10 kitaplık son çalışması 1918 şimdilik üç kitap olarak çıktı. Bu üç kitapta da bu yeni, anlatmayı dert edinen tavır aynen sürüyor. Serinin üçüncü kitabı ise edebi anlamda serinin şimdilik en iyisi.
Suat Duman'ı sevme sebebim olarak polisiye ve edebiyatı birbirinden ayırmaması, edebiyattan vazgeçmeden polisiye yazması ve üretmesini söyleyebilirim. Bu, Cinayet Mevsimi'nde de 1918 serisinde de, Rakun'da da böyle. Müruruzaman Cinayetleri'nin girişi bile yazarın kaleminin neyin peşinde olduğunun çok iyi bir örneği aslında. Bu
Turhan Yıldırım'ın ilk kitabını okumadım, ama ikinci kitabı, hakikaten insana batan, huzursuzluk verici bir çok imgeyi etkileyici bir irkilticilikle bir araya getiriyor.
Kitabın kapağında öykü kitabı olduğu yazsa bile aslında bu kitap bir roman. Ve bu roman alaycılık, eleştiri ve kınama seslerinin öfke ve dayanışma hissiyle bir arada bir girdap hissi, bir yıkıcı hortum hissi verebildiği etkileyici bir atmosfer yaratıyor kesinlikle. Bu söylediğim şey elbette kitabın roman olan kısmı yani 'İçindekiler' için geçerli. 'Oda Müziği' kısmı yazarın serbest çalışmalarının koleksiyonu gibi geldi bana. Orada da batan, irkilten üslûp ve dil sürüyor. Ancak kitabın roman kısmında tutturulan yoğunluk hissi, küçük bir kasırga ya da fırtına diyebileceğimiz bu eserin başarısının esas sebebi. Başından sonuna dek birbirine eklenmiş, birbirine tutunmuş bu hikâyeler, bu hatırlatışlar, dille oynamalar, huzursuz etmeler ve bütün alaylar muazzam bir edebiyat tadı da veriyor. Benim hissettiğim buydu. Anlattığı şeylerin önemi ya da kıymetinin ötesinde onları insanı sarsacak ve insana huzur ve keyif vermeyecek bir şekilde yan yana, art arda, iç içe dizerek anlatabilmek, ve bunu başarabilmek takdiri hak ediyor, kanımca.
Mutlaka, öneririm.
