Yazar:
Suat Duman
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Bol hareket içeren bir kitap arıyorsanız
Puan vermedi·156 syf.··
Beğendi
·2024 54. kitabı
·5 saatte okudu
·Okunma: 03 Eylül 2024 21:31
Umduğumun aksine çok eğlenceli bir okuma oldu. Hem merak hem heyecan uyandırdı hem de bu da nereden çıktı? dedirtti. Filmi yapılsa baya seyirci çeker bence.
Kitaba gelince akıcı bir dil sade bir anlatım. Terse akan bir olay örgüsü. Momento' yu hatırlattı ama daha eğlencelisi.
Sıradan bir taksi şoförü olan Can'ın çalışırken arabasına arkasına bırakılan çalınmış orijinal Picasso eseriyle hayatı tamamen değişir. Can’ın hayatı değişmesiyle İstanbul sokaklarında nefes kesici bir kapışma başlar. Kitabın anlatmak istediği kurgu bu. Aslında bu kurgu anlatılıyor ama anlatma şekli benim pek hoşuma gitmedi. Birinci olarak kitapta birden fazla karakter var ve bu karakterlerin hikayeleri küçük olsa da anlatılmaya çalışılmış. Ama bu karakterler birbirleri alakasız karakterler. Bu karakterler arasına bağ oluşma nedeni ise Can. Can bir ağacın gövdesiyse, diğer karakterler ise bu ağacın dallarıdır. Bu durum bana gerçekdışı geldi çünkü koskoca İstanbul'dan bahsediyoruz, küçücük bir şehirden değil. Ki küçük bir şehirde bile bu kadar tesadüfü karşılaşma olmaz.
İkinci bahsetmek istediğim kısım ise kurgunun hızı. Sadece ilk 30 sayfada iki bölümlük dizi çekilecek olay oldu. Ve bu olaylar sıfır bir betimlemeyle oldu bitti bir şekilde anlatıldı. Yani şöyle; can Kadıköy'de diğer satır da ise can bağcılarda gibi. Gözünüzü iki saniye kitaptan ayırırsanız ben neredeyim diyebilirsiniz. Bunun sonucunda da bir karakter gelişimi yok maalesef. Kitaptaki çoğu şey kitapta yer alsın diye yazılmış gibi. Mesela cinsellik ve küfür gibi. Normalde bu tarz durumları göz arda edebilirim ama bu kitapta beni rahatsız etti. Sadece kurgu olarak bakarsam da olaylar o kadar gerçekdışı ki hoşuma gitmedi. Bir absürt temalı kitap olsaydı evet beğenirdim ama bu bir polisiye kitabı. Belki absürt ile polisiye birleştirmeyi çalıştı. Tek güzel yanı bir gün gibi kısa sürede bitirmiş olmam. Onun nedeni beni zorlayan hiçbir şey olamadığı için. Türkçe öğrenenler için A1 seviyesinde ideal bir roman.
Polisiyenin Kara roman denilen tarzından hoşlananlar için tavsiye edebileceğim bir roman. Okuduğum ilk romanı Suat Duman'ın. Karakterler fena değil, Feyaz karakteri hoşuma gitti, ancak ne bileyim bir eksiklik var. Olaylar tam oturmaya başlıyor başka bir sorun yaratılıyor, bir ara kim kimdir şimdi neredeyiz karıştırdım.
Bir hikaye sürüklenmiş giderken hikayenin yönü 180 derece değişiyor bu ne alaka şimdi diyorsunuz.
Açıkçası çok süper değil ama okunur.
Suat Duman'ın tarzı beni çok açmıyor. Konu, bağlantı, karakter tanımı hepsi iyi. Ama okurken olaylar o kadar hızlı akıyor, karakterler o kadar ardı ardına geliyor ki kendimi hiperaktif bir çocuğu izler gibi hissediyorum. Bu da hoşuma gitmiyor. kitabı okurken polisiye de olsa bir rahatlık, bir keyif olmalı diye düşünüyorum ve hızlıca biten kitaptan sonra bende Suat Duman ,çok kısa sürede bir kitap okuyayım, iyi olsun,sıkılmayayım zamanları için düşünülecek bir yazar düşüncesi oluşturuyor.
6/10
2018 23. kitabı
Kitabı büyük bir merakla okumaya başladım. Kapak yazısı ilginç gelmişti. Aslında başında da hikayeye sokuyor insanı yazar ancak hikayeleri tarih sıralamasının kronolojik olmaması ve karakterleri farklı bölümde tanıtmasını tarz olarak deneyen yazar fikrimce pek başarılı olamamış. Olayların çok geniş bir alana yayılmamış olması bir nebze bu olumsuzluğu azaltıyor. Fantastik bir roman yazma düşüncesiyle yola çıkan yazarın çok başarılı olduğunu söyleyemeyeceğim.
Cinayet Mevsimi'yle polisiye edebiyata ilk adımını atan Suat Duman, 4. kitabı Rakun'la, kendi söyleyişiyle, muammanın keyfini sürdüğü bir hikâye anlatıyor. Ama ne anlatmak! Kitabı kenara koymak mümkün olmadı, bir kaç saat içerisinde bitirmek zorunda kaldım. Büyük keyif alarak okudum. Çok eğlenceliydi.
Yazarın youtube'da yayınlanan söyleşilerinden birinde, bir hukukçu olmasının da polisiye edebiyata bakışını nasıl etkilediğini görmek güzel aslında. İlk iki kitabı Cinayet Mevsimi ve Müruruzaman Cinayetleri (henüz okumadım ancak bugüne okuduğum bir çok kitap arasında en iyi birinci bölüm-giriş bölümü diyebilirim) yazarın hukukçu olması sebebiyle adalet talep edici, suçun ve suçlunun ne ve kim olduğunu düşünüp bu meseleler üzerine bir çeşit adalet arayışı ya da adaletin tesisi için edebiyatın bir çeşit araç olduğu gibi bir tavırla yazılmış, söyleşilerden benim anladığım buydu. Ancak edebiyatın esas meselesinin meseleleri çözmek değil de anlatmak olduğu düşüncesiyle yazar üçüncü kitabından itibaren (Dünyanın Leşleri- onu da okumadım henüz) düzeni iyileştirici, adalet talep edici tavrını bir kenara koyarak anlatmak yönüne ağırlık vermeye başlıyor. Rakun'da karşımıza çıkan sonuç: bir sürü sesin birbirini kovaladığı soluk soluğa bir anlatım.
Suat Duman'ın 10 kitaplık son çalışması 1918 şimdilik üç kitap olarak çıktı. Bu üç kitapta da bu yeni, anlatmayı dert edinen tavır aynen sürüyor. Serinin üçüncü kitabı ise edebi anlamda serinin şimdilik en iyisi.
Suat Duman'ı sevme sebebim olarak polisiye ve edebiyatı birbirinden ayırmaması, edebiyattan vazgeçmeden polisiye yazması ve üretmesini söyleyebilirim. Bu, Cinayet Mevsimi'nde de 1918 serisinde de, Rakun'da da böyle. Müruruzaman Cinayetleri'nin girişi bile yazarın kaleminin neyin peşinde olduğunun çok iyi bir örneği aslında. Bu
Beynim yoruldu. Bu ne yorucu kitap, akıcı olmuş, sürükleyici olmuş tamam ama sanki yazar kitap tutsun diye tüm tuşlara basmış gibi, kadın ticareti, mafyalar, sanat eseri hırsızları, silahlar, kılıçlar dayak işkence polisler ve daha neler neler. Anneye babaya mı el kaldırdın, ateşe mi şey yaptın, ekmeğe mi bastın ne yaptın sen Can diyerek okudum kitabı. Pişmiş kellenin başına gelmemiştir Can ın başına gelen. Aşırı yorucu bir kitaptı. Dili mizahı, anlatımı sürükleyici ama biraz fazla sürükleyiciydi. Tavsiye eder miyim sanmıyorum.
Son zamanlarda en keyif aldığım yerli polisiye eserlerinden biri. Yazarın tarzı çok kendine özgü, okurken kara mizah tadı aliyorsunuz yer yer, bazı yerler gerçekçilikten bir tık uzak kalıyor ama bu yazarın bilinçli yaptığı bir şey ve esere çok tat vermiş, kurgu baştan sona sürükledi, film tadında bir polisiye okudum desem yalan olmaz. Bunun yanında yazarın edebi olarak da benden tam puan aldığını belirtmeliyim, bazı paragraflarin anlami çok derin güzeldi. Yazarın diğer kitaplarını da sipariş edip bitireceğim, yerli polisiyelerde en sevdiğim kalemlerden olacağına şüphem yok. Bundan sonrası SPOİLER İCERECEK :
Feyazin ölümüne çok üzüldüm, nedense favori karakterim oydu , Canın son sahnede delirip samuray kılıcıyla herkesi deşmesi hic beklemedigim ve okurken çok keyif aldığım kisimlardi, hem güldüm hem heyecanla okudum, Mühendis, Feyaz, Bay M gibi suçluların replikleri çok başarılıydı, eserin sonunun Katyanin nasıl atladigiyla bitirilmesi çok başarılıydı.
Aslında yazarın eğlenceli bir dili var, keyifli bir kitap okuyayım diye tercih edilebilir. Ama beni rahatsız eden iki konu vardı bu kitapta. Olaylar ve kişiler o kadar hızlı bir araya geldi ve karıştı ki, bir süre kim kimdi, o neyi yapmıştı, bu kimdi diye soruyorsunuz. İkincisi ise yazarın inanılmaz küfürlü dili. Günlük hayatta bile duymaya katlanamazken , okumak için seçtiğim kitapta devamlı küfür okumak çok rahatsız ediciydi. Diğer kitabını bu yüzden okumayı düşünmüyorum.
Çok fazla düşünmeden, yüzünüzde hafif bir gülümseme, film izler gibi bir kitap okumak istiyorsanız tam isabet. (Murat menteş kitaplarına benziyor, esprili dili güzel ama benzeri çok örnek var yeni hiç bir şey yok) #suatduman #rakun
Yazar Hakkında
Suat DumanYazar · 8 kitap
1977 Kars doğumludur, üniversite eğitiminin sonuna dek 20 yıl Ankara’da yaşadı. Ankara Hukuk’ta okudu. Mesleki nosyonun ötesinde, fakültenin kendisine kazandırdığı “yetenek” muhakeme yeteneği oldu.
2008 yılından beri İstanbul’da yaşıyor.
Bir yandan avukatlık yaparken bir yandan da polisiye romanlar yazmaya ve yayınlamaya başladı. İlk romanı Cinayet Mevsimi Ankara yıllarından izler taşır. Cebeci Kampüsü çevresinde geçen bir seri cinayet olayını araştıran Hukuk Fakültesi öğrencisi Mehmet Cemil’in okurla buluştuğu ilk kitap Cinayet Mevsimi’dir. İkinci romanı Müruruzaman Cinayetleri’nde aynı karakterin, bu kez İstanbul’da geçen macerasını anlattı. Her iki roman da siyasi polisiye janrı içerisinde önemli eleştiriler aldı.
Üçüncü romanı Dünyanın Leşleri 2015 yılı Aralık ayında yayınlandı. Bu sefer isimsiz bir karakterin sürüklediği bir kara polisiye ile okuru tanıştırdı.
