Cem
@Rogojin
Ekşi sözlük/rogojin
Şu anda okuduğu kitaplar
Fatma Nur Çeboğlu'nun Golconda üçlemesinin ikinci kitabı aslında ilk kitabın devamı. Ayrı olarak yazılmamış bu kitap. Sadece çok uzun olduğu için kitap ikiye bölününce iki ayrı kitap olmuş.
İkinci kitap ilk kitabın her anlamda devamı. İlk kitap için yazdığım ve söylediğim olumlu ve olumsuz her şey burada da devam ediyor. Kitabın son çeyreğine dek genel anlamda olaysız, heyecansız bir akış içerisindeyiz. Ancak bu durum kitabın akışını bozmuyor, zedelemiyor, aksatmıyor. Son çeyrekte hız artıyor, olaylar üçüncü kitapta karşımıza çıkacak bol olaylı finale bizi hazırlıyor.
İlk kitabı okuyanların aynı keyifle okuyacağı bir kitap Golconda-Işığın Kalbi. Üçüncü kitabı okumaya devam ettiğim için ilk kitabını bir üçleme olarak yazan yazarın konuları birbirine bağlama yeteneğine şapka çıkarıyorum. Bu kadar çok, bu kadar karmaşık olayı birbirine açık vermeden bağlayabilmek yazarın fantastik edeibiyat için neler yapabileceği konusunda olumlu düşünmemizi sağlıyor.
Emre Güler'in Yoldan Düşme Zamanı adlı eseri oldukça iyi bir ilk eser. Oldukça iyi.
Artık yeni yazardan bol ne var diyeceğim, ama abartı olacak belki de. Yine de yeni yazar sayısı az değil. Artık kitap çıkarmak kolay, zahmetli mi değil mi o da belli değil. Sırf yazıyor olabilmek, yazar olmayı haklı çıkarıyor mu, o da ayrı bir mesele. Gerçekten bir derdi olduğu için değil de sırf yapabiliyor olduğu için yazmak, yazar olmak, kitap çıkarmak sıradan ve alelade bir şey oldu artık. Bu kadar kolay elde edilebilen bir şey mi yazar olmak? Belki öyle değildi, ama öyle sanki şu an.
Ancak bu dediklerim sığ , pozcu, samimiyetsiz, aforizma edebiyatının leş kokulu mekânları için geçerli. Nihayetinde edebiyat hâlâ sağ, ve hâlâ var. Örnek: Faruk Duman'ın son eseri Kargasabunu.
Emre Güler'in ilk çalışması Yoldan Düşme Zamanı da işte Faruk Duman'ın güzel ölmek diye söz ettiği, hani edebiyattan hatıralar biriktirip ölürken zihninde o hatıraların uçuştuğu bir okur zihni için güzel bir armağan. Güzel yazılmış, güzel ifade edilmiş, güzel dertleri olan bir roman. İlk eserinde bir yazarın bu çıtayı tutturması takdiri hak ediyor. Daha kısa, daha kolay yazılabilecek karakterleri, konuları, meseleleri, ağrıları dert edinip o ağrı geçene ya da savuşana dek usul usul anlatabilmek elbette bir maharet. Bu mahareti Emre Güler, Cemal karakterinde edebiyatımızın bir kuytusuna bırakıveriyor. Bu kuytuyu sevmemek imkânsız. Cemal hem gerçek hem de hakiki bu kuytuda yaşıyor. Âdli, Zeze, Mürşit efendi nasıl yaşıyor hâlâ, o da orada, işte öyle, yaşıyor. Bir karakter anlatabilmek, onu yaşayan birisine dönüştürebilmek, ve bunu yaparken ucuz, basit, sığ avm edebiyat pespayeliğinin uzaklarında, sadece ve sadece edebiyatın var olduğu o kuytularda yapabilmek, evet, bir maharettir, ve takdir edilmeyi de hak
dark polisiye serisinin dördüncü kitabı çok iyi. Büyük keyifle okudum kitabı. Her hikâyesinden keyif aldım, hiç bir hikâye hayal kırıklığı yaratmadı. Çok iyi düşünülüp bir araya getirilmiş hikâyeler bunlar. Okuması güzeldi, iyi yazıldığında polisiye daha büyük bir lezzet veriyor.
Kitapta Dinçer Batırbek'in kitabın kapanışını yapan hikâyesi ve Mehmet Berk Yaltırık'ın hikâyesi bence zirvede. Diğer hikâyelerin de bu iki hikâye kadar iyi olduğunu söyleyebiliriz, ancak bu iki yazara bir anlamda haksızlık yapmış oluruz. Mehmet Berk Yaltırık'ın kendi kitapları varmış, onları okumak artık kaçınılmaz.
Kitapta Armağan Tunaboylu, her zaman çok sevdiğim Çağatay Yaşmut ve yeni yazarımız Selin Bak -beraber yazmışlar hikâyeyi zaten, Kerem Kaş, Ercan Akbay- kitabın hissiyatı en farklı hikâyesiydi-, Gürsoy Uysal ne güzel yazmışlar... diğerlerini de yazmam gerek aslında. Hiç bir hikâyeyi eksik, kötü, sorunlu bulmadım. Ortaya çıkan okuma keyfi, lezzeti anlamında kesinlikle farklar var, ancak önemli olan yazarların bu hikâyelerinin bir aradalığının kitap olarak verdiği his, ve işte bu hissin başarıldığını düşünüyorum.
Mutlaka öneririm kitabı.
