Cem
@Rogojin
Ekşi sözlük/rogojin
Şu anda okuduğu kitaplar
Okuduğum ilk Önay Yılmaz kitabı, beni yazarın diğer eserlerini okumaya çağırıyor.
Basit, ve biraz da çabuk anlatılıyor hissi veren bu hikâyeler ilk başta emin olamasam da son hikâyelerde beni yazarın konusuna ve diline hakimiyeti konusunda ikna etti. Aslında yazarın yaptığı şey, ilgi çekici konular, karakterler yaratabilmek ve bunları ülkemiz polisiyesine dahil edecek hikâyelere dönüştürmek. Bence bu kitap da bu hedefin başarıldığını gösteren güzel örneklerle dolu. Polisiye okurken edebi beklentilerim fazla yüksek değil elbette, bunun tam tersi örnekler var, ve arada denk geliyorum ama, Önay Yılmaz'ın gezindiği yerler daha başka yerler. Oralarda da dolaşmak güzel. Ben en azından bir süre daha buralardayım, oralardayım.
Kitapta en beğendiğim hikâyeler Doğuştan Katil ve Dut Reçeli oldu.
Fatma Nur Çeboğlu'nun ilk kitabı aslında bir üçlemenin de ilk kitabı. Yeni yazarların acaba başarabilecek miyim? merak ve korkusu içerisinde yazarken bu yetmezmiş gibi bir de bu yazarın üçleme yazabilmesi... bu da yetmezmiş gibi bir de fantastik bir üçleme yazmış olması.. büyük cesaret.
Ancak edebiyatın düzlükleri, tepeleri, koyları, dağları, zirveleri, uçurumları var. Yeni yazarlar alışma süreçlerini ilk kitaplarında yaşıyorlar, eğer ilk eserleri bir başyapıt ya da çok iyi veya iyi bir eser değilse. Kendi cümleleri, kendi hayal güçleri ile kendi eserlerini kuruyorlar. Seneler geçse de kötü cümlelerle hikâye anlatmayı bırakamayan yazarlar olduğu kadar, sığ sularda gezinen, basit dünyalara sıkışıp kalmış ya da aforizma dolu cümlelerle basit hedefler amaçlayan yazarlar da var. Yolumuz edebiyata doğru çıktıkça her şey daha da güzelleşiyor. Yazının, hikâyenin kalitesi çoğaldıkça alınan keyif ve lezzet de artıyor. İyi ki edebiyat var diyebileceğimiz noktalara, yüksekliklere, derinliklere ulaştığımızda ise artık bizler hakikaten başka alemlerde dolaşabilen, oralardan kendine Faruk Duman'dan alıntı yaparak söylersek "güzel ölmek" numuneleri toplayan okurlar oluyoruz.
Bu dediğim yerler; bu ovalar, bu tepe ve dağlar, bu mağara ve inler, bu deniz dipleri varlar..ve gerçekler.
Ancak yeni yazarlar bir anlamda bir çocuk gibiler. Onların adım atmış oldukları bu büyük, uçsuz bucaksız umman kıyıya en yakın yerlerinde başka şeyler oluyor:
Fatma Nur Çeboğlu'nun ilk eseri bence yazarın amaçladığı hedefe çok büyük oranda ulaşabilen bir çalışma. İlk defa bir roman yazan ve bunu bir üçlemenin ilk ayağı olarak yazabilen bir yazarın, tecrübesizliği içerisinden bu kitabı çıkarabilmiş olması gerçekten iyi bir özellik; çünkü bu hayal gücü, anlatımda özellikle ikinci bölümden itibaren
Faruk Duman'ın yeni başyapıtı, yazarın hikâye dünyasında onu seven biz okurlarını en son bıraktığı yerde başlıyor: orman ve doğa. Faruk Duman okuyorsa bir okur, o artık hakiki yuvasının, memleketinin, gerçek vatanının neresi olduğunu çok iyi biliyordur: Bu yuva, bu hakiki vatan ormanın ta kendisidir. Bu orman; ağaçların boy boy uzadığı, hatta meşe adamların yaşadığı bir ormandır, evet, bir yandan, ama aynı zamanda o parsın ağır ağır dolandığı ve o meşum nihayetine adım attığı yerdir de . ve o orman ayrıca bizim zihnimizdir, dilimizdir.
Anadolu masalları ve anlatılarının eksik ve farklı anlatılan versiyonlarıyla beraber bir araya getirilerek Faruk Duman tarafından hikâyeleştirilip büyütülmüş, genişletilmiş, hayâl edilmiş halleriyle Kargasabunu'ndaki bütün hikâyeler, tek tek her biri yazarın hem söyleyiş, hem yazış, hem sesleyiş anlamında tamamen kendine özgü bütün işaretlerini, izlerini ve imzalarını taşıyor. On hikâyeyi okuyup kitabı bitirdiğimizde geriye sadece yeni, farklı masal anlatıları ve hikâyeler değil, ayrıca yazarın bütün edebiyat hayatının en önemli ögeleri olan şahsi izleri, damgalarının hepsi bir arada muazzam bir kıvamla ortaya konmuş, çok lezzetli bir edebiyat tadı da kalıyor. Bu edebiyat lezzetinin tadını önceden almış olanlara şunu söyleyebilirim: kalem artık yükseklerde dolanıyor, ortaya çıkan bütün edebi melodiler de dinlemek ve duymaktan bıkılmayacak kadar güzel. Dil, çağıldıyor.
Faruk Duman, edebiyatın hâlâ mümkün olduğunu gösteriyor bize. Edebiyat, hâlâ mümkün. Dilin kendi başına bir varlığa dönüştüğü bu tür eserlerin hepsi aynı şeyi muştuluyor: edebiyat hâlâ var ve edebiyat iyi ki var...
Keşke Kargasabunu'nu anlatabilecek edebi yetkinliğim, bilgim olabilse. Ben sadece hissettiklerimi yazabiliyorum buraya. Bu konuda yanılmadığımı
