Cem
@Rogojin
Ekşi sözlük/rogojin
Şu anda okuduğu kitaplar
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Gökhan Yavuz Demir'in üç gün içerisinde yazıp bitirdiği bu kısa romanı okuma sebebim, yazarla yapılan ve ilgi çekici bir çok gözlemle dolu gazete röportajıydı. Kurgu dışı ve akademik çalışmalarının dışında ilk kez bir edebiyat eseri yazan Demir'in bu çalışması röportajdaki gözlemleri ve hatta öyle değil izlenimi verse de kibir ve iddia da içeren düşüncelerini, yorumlarını haklı çıkarır bir edebi lezzet taşıyor. 80 sene boyunca ihraç edildiği doçentlik görevine iade edilmeyi her gün gidip dilekçesine ne cevap verildiğini yerinde kontrol edecek denli bekleyen ve bunu da hayat gailesi edinmiş Refik Çavuş edebi anlamda bir etki yaratıyor, ve lâkin karakterinde bir şekilde bir kibir hissediliyor, ben öyle hissettim ya da. Kendi hayatının karmaşası içerisinde bütün olumlu olumsuz özellikleriyle varken diğerleri sadece onun zıddı olan politik duruşları, seçimleri ile varlar. bu anlamda Refik Çavuş dışındaki insanlar sadece onun hikayesini var etmek için var gibiler. Refik Çavuş da aslında ihraç edilmekten, inandığı bedeller uğruna bedel ödemekten memnun. Görevini yerine getirmiş bir aydın memnuniyetiyle kendi gibi seçimler yapmamış, öyle yaşamamış insanlara kibirle bakarken son derece de mutlu aslında.
Kitabın finali ilgi çekici. arka kapakta bu finali öven bir yorum var.
Yazarın edebiyat üretmeye devam edeceğini düşünüyorum. İlk kez edebiyat eseri yazan birisi için kalemi oldukça iyi. Refik Çavuş yazarın kendisi elbette, onun uzayıp giden, sona ermeyen çilesinin büyütülmüş, yüceltilmiş bir hikâyesi. İlgi görmeyi ve okunmayı hak ediyor.
İlk kez okuduğum Müge İplikçi, bu kitabıyla büyük bir sürpriz oldu benim için. Zira bu kitap oldukça iyi bir edebiyat eseri bana göre. Absürdlüğe ulaşan hikâyesini, fantastiğe kayar gibi bir çizginin kenarlarında dolaşan öyküsünü kitabın final kısmında öyle bir yere ulaştırıyor ki yazar, kitabın gücünün, dilin ve anlatımın kopuk, deliliğe de temas eden tarzından kaynaklandığını daha iyi anlıyoruz. Nebiye'nin tozlarla, uzaylılarla, bekir'le, serin'le ve ankara'yla olan bağlarının, ilişkilerinin hikâyenin son kısımlarında gelip de dayandığı yer bir yumrukla ifade edilebilir belki. Absürdlüğe, deliliğe çekilen bu gerçeklik yumruğu nasıl da kitabı her şeyiyle daha da etkileyici bir hale sokuyor! Yazarın başka eserlerini de denemeli ve bu tadın raslantısal olmamasını ummalıyım. Türk polisiyesi okuma yılı olarak seçtim bu seneyi ama çok ceset birikti, biraz beklesin katiller, cesetler, dedektifler, başkomiserler.
Sil Baştan'ı okumalı mısınız peki?
KESİNLİKLE !!!!!
