Cem
@Rogojin
Ekşi sözlük/rogojin
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Neden yarım bıraktım?
öncelikle iyi yönler: Yazarın üslûbu kesinlikle çok iyi. Zorlama diyaloglar konusunda acemi yazarların sıkıntı yarattığını söylemek gerek. Burada yazar çok rahat, çok konforlu bir bölgede.
Olumsuz yönler: kitabı bırakmamdaki esas sebep, diyalogların çok fazla fikir alışverişi ya da akıl yürütme üzerine dönmesi oldu. Olayların akışından ziyade olayların mantıksal çözümlemesi, fikir yürütme, fikir paslaşma tarzında sürüp giden bir teknikle karşı karşıyaydım. Kitabın ortalarına dek durum böyleydi. Devamı belki çok iyi bir şekilde getirilmiştir, ve kitap muhakkak ki hak ettiği övgüyü o kısımlarsa elde etmiştir- büyük olasılıkla. Ama benim okuduğum kısımlardaki olay eksikliği, diyalog fazlalığı okumaya devam etmemi engelledi. Sanki daha kısa anlatılabilecek bir şeyin inadına uzatılması hissi verdi diyebilirim. Bazen olmuyor işte. Vakaların bu şekilde çözüldüğü polisiye kitaplar muhakkak ki fazladır, hatta belki polisiyenin dallarından birisidir bu belki de. Ama beni etkilemedi diyebilirim.
Türk polisiyesi örneklerinden biri olan Katilin Özrü, yazarı Nurhan Işkın'ın ilk çalışması. İki devam kitabı da var anladığım kadarıyla. Katilin Özrü, ilk kitap olmanın eksilerini ve artılarını bir arada barındırıyor.
Türk polisiyelerinde sevdiğim şeylerden biri, edebiyatın talep ettiği ayrıntıları ya da betimlemeleri azaltması. Gerçek hayata yakın bir yerlerde durarak süssüz, sakin, yalın bir şeyler anlatabilmesi. Bu belki benim kendi kuruntumdur, ama böyle hissediyorum.
Kitapta yanlış olduğunu söyleyebileceğim şey, özellikle son yüz elli sayfa gibi mesela, yazarın okurun kuşkularını artırmak amacıyla romantik yönlerin baskısını artırması. Bunun olumsuz yanı öncelikle bu ilişkinin gerçeklik hissinin kaybolmasına sebep olması aslında. Yani bir şekilde yemlendiğimizi düşünmeden edemiyoruz. Zira katille bu kişi arasındaki benzerlikler sürüyor ve artıyor. Ancak yazarın bize "numara çekiyor" olması büyük bir ihtimal. Bu anlamda bu romantik öge öyküye kan kaybettiriyor.
Bir diğer bence yanlış seçim ise katilin monologları. Bu monologlarda katilin iç dünyası, psikolojisi kolay çözümlerle veriliyor. Yazarın açıklamak yerine muğlak bırakması, katile daha çok gerçeklik hissi verebilirdi. Örneğin bu monologlar hiç verilmese bile daha iyi olabilirdi. Kısa monologlarla karmaşık bir geçmiş ve karmaşık bir psikoloji verilmeye çalışıldığında anlatım gücümüze güveniyor olmamız gerekir. Oysa kitaptaki katil geçmişini, bugününü, ruh halini, sebeplerini güzel güzel açıklıyor.
Kitabın genel bir değerlendirmesi olarak; kurgunun zayıflığı, kişilerin inandırıcılığını özellikle gerilimin arttığı (çünkü kargaşanın çoğaldığı) son yüz elli gibi bir sayfada kaybetmeye başlamış olması, abartılı ve gerçeklik hissini kurguyu ilginç kılmak uğruna heba eden bir "ilişki" seçimi gibi ögelerle
