Rûbar Elî
@Rubar_Ali
Sal diborin wek libên tizbiyê
Her wêneyek selewatek e
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
"Cemîlê Nigarkêş û Heft Qambihostên Dewletê"
Di vê pirtûkê de heşt çîrok hene.
Berî vê pirtûkê min romana Şener Ozmen ya bi navê "Xeyb" ê xwendibû û li gor xwe min digot ez amade me ji zimanê wî re. Lê dema min dest bi çîrokê kir ya rastî min dît ku divê ez hîn gelek nanê tenûrê bixwim. Min hin çîrokan sê caran xwendin. Zimanê Şener Ozmen ya rastî baldariyeke taybet dixwaze. Mirov hema nîv xulek ji çîrokan dûr bikeve te ku dît leheng di nav mijeke gewr de dikin wenda bibin. Dem û leheng bi awayekî ecêb bi hev ve girêdayî ne. Gelek caran min lehengên çîrokan li nav hev dixist. Digel ku xwendineke dijwar dixwaze jî tameke efsûnî jî dihêle ya rastî. Ez dixwazim hinekî li ser çîroka "Gêdûk" ê bisekinim. Çîrokeke bi min pir balkêş bû. Di çîrokê de empatiyeke vajî hebû. Kurd kî ne çi ne çi dixwazin bi vegotineke îronîk, bi demeke îronîk, bi lehengên îronîk aniye ziman li gor min û gelekî bala min kişand. Lehengên çîrokê jî mîna ne Kurdan bi xûmam in. Çîrok hem li Nisêbînê ye hem li Şengalê ye û hema bêje li temamê Kurdistanê ye. Êş heman êş in, bendewarî heman bendewarî. Lê empatiya vajî serê mirov ji qestî tevlîhev dike û dixwaze birînê kûrtir bike ji bo ku raman jî kûrtir bibe. Nivîskar bi vegotineke dewlemend li pêşberî xwendevanan disekine. Nivîskar dewlemendiya peyv û vegotinê jî ji xwe re kiriye xem ango li gor min digel ku dikaribû bi sê sed çar sed peyvan ji van çîrokan edebîtir û bi bandortir jî binivîsandaya lê belê diyar e ku xwestiye vegotina çîroka Kurdî di çemê postmodernîzmê de carî bike. Ji ber vê yekê xwendevan di gelek ciyan de dibe ku aciz bibe û bi ser hin ciyan de qevaz bide. Gelo hewce bû bi zimanek û vegotineke bi mij binixûmandaya çîrokan? Bersiva min bila ji min re bimîne. Helbet xwendevanên ji min çêtir û jîrtir dê bi wêrekî bersiveke têr û tije
Li Ser Pirtûka Bextitar Elî 'Hinara Dawî ya Dinyayê' KurteşîroveyekKurdî
Li Ser Pirtûka Bextitar Elî "Hinara Dawî ya Dinyayê" Kurteşîroveyek
Berî her tiştî ev roman weke sîberekê ye, weke spêleyekê. Herwekî mirov li çîrokeke mişt xûmamî guhdarî bike vebêjer mirov hêdî hêdî dikişîne nava bûyerê. Lehengê me Muzaferê Subhdem bi zimanekî edebî û mişt keser dest bi vegotina xwe ya dîlîtiyê dike. Dema roman dest pê dike xwendevan bêyî hemdê xwe ji nav xirecira bajêr, rêzeavahiyên rengorengo, qornayên wesayîtan, deng û rengê sedsala bîst û yekemîn derdikeve û hêdî hêdî ber bi çoleke ku ji qûmê pê ve tu tişt lê tune ye ve dişemite. Bêdengiyeke tije keser, bêrîkirineke bê giyan xwendevan hembêz dike. Berî ku xwendevan li wê biyabanê di nava bablîsoka qûmê de wenda bibe vebêj ango Muzaferê Subhdem bi destê xwendevan digre û wî tîne dixe nav şerê birakujiyê. Xwendevan di carekê de xwe di nav dinyaya zarokên ku di nava şerê birakujiyê de bê dê û bê bav xwe li parçeyek jiyanê girtine de dibîne. Birîna birakujiyê bi gelemperî mijara romanên Bextiyar Elî ye. Vê êşê bi awayekî pir edebî û pir êşandî tîne ziman. Birîneke wisa ye ku çend sal bi ser ketibe jî û çend sal bi ser bikeve jî tu carî qalik ne girtiye û dê tu carî qalik ne gire jî. Tenê bi hevokeke romanê bi me dide fehm kirin ku şerê birakujiyê çiqasî kirêt û çiqasî bê bext e: "Te dixwest di çi de bimire. Di şer de, di êrişê de, ji bo welêt... ji bo dayika me welêt ku welatperwer mîna qehpikekê lê siwar dibin?" Hezar pirtûk jî li ser vî şerî werin nivîsandin li cem min encax weke vê hevokê bandor li kurdekî bikin...
Lehengên romanê di nav dinyayeke bi mij de ne û her yek ji wan mîna lehengên çîrçîrokan in, mîna lehengên çîrokên ku berî ceryan dinyaya me tarî bike me ji dê û pîrên xwe guhdarî kiriye ne. Du xwişkên ku bi temamê tevgerên xwe bi awayekî pir sosret li ber çavê xwendekaran hatine
