Gatsby, yeşil ışığa, yıldan yıla önümüzden geri çekilen o heyecan verici geleceğe inanıyordu. O zamanlarda aklımıza gelmiyordu bu, ama fark etmez- yarın daha hızlı koşacak, kollarımızı daha da ötelere uzatacağız... Ve derken bir günün sabahında...
Böylece akıntıya karşı kürek çekerek, durmaksızın geçmişe doğru sürükleniyoruz.
O anda bir saniyeliğine Gatsby hakkında düşünmeye çalıştım, fakat o şimdiden çok uzaklaşmıştı ve yalnızca, gücenmeksizin, Daisy'nin bir mesaj ya da çiçek yollamadığını anımsayabildim. Birinin ,belli belirsiz, "Üstüne yağmur düşen ölüler kutsanmıştır," diye mırıldandığını duydum ve ardından baykuş gözlü adam korkusuz bir sesle, "İşte buna amin," dedi.