İyi ki geldin !
Yüreğimin zarif acısı
Şimdi bu şehir, adının incesiyle gülümsüyor kuşlara
Basıp geçtiğin yollar, dokunduğun duvarlar…
Her yer şarkı söylüyor.
Kimyası değişiyor gökteki yıldızların.
Parlıyor aklımdaki kuyruklu uçurtmalar.
Şimdi her evin gölgesinde bir avuç su kalbim.
Yüzünü yıkıyor göçüp gitmiş babalar.
Ağzını uzatıp yudumluyor, terlemiş şen çocuklar.
İyi ki geldin bak!
Şimdi bu şehir çocuk,
bu şehir baba,
bu şehir aşk…
Bilindiği gibi, topluluğun mantığı, epistemolojik ölçülere değil, inanç ve imanı oluşturan hayali sembollere (imlere) dayalıdır. İnsan, akıl yürütme ve karar almadan bağımsız olarak inanır. Kişi, bilgi meselelerine fazla aldırmayabilir, ama inancına dokunmayı kabul etmez, inancı için hayatını feda edebilir, ama bir bilgi sorununun doğruluğuna kanıt getirme uğruna asla şehit olmaz. Renan'ın dediği gibi, "Biz, yalnızca kesin bilgimiz bulunmayan şeyler uğruna şehit oluruz: İnsanlar, kesin gerçekler uğrunda değil, görüşleri (bunlar zanlarıdır) uğrunda ölürler."