Çıplak bir dağbaşıydı geride kalan Ateşsiz bir dumandı
Susmuştu coşkunun sarhoş bayrakları
Yepyeni bir yaşamı başlatan ölümler
Artık yanlışa karışmış bir yalandı Öyle diyordu bildirilerdeki mavi çığlıklar
Bir yanımız büyük bir ülkeydi kimsesiz
Bir yanımız yine bize düşmandı Oysa yalnızdık dünyanın orta yerinde
Yitip giden pembe çocukluğumuz Yine zamansız büyümüş bir kandı
Biz ki ömrümüzü, halka hakikatleri anlatmak, halkın kendi başına buyruk olmasını sağlamak yolunda harcıyoruz, bizi nasıl sevsinler?
Millet bizi sevsin yeter!