Servet AŞCIOĞLU
@SASCIOGLU
Lütfen unvan,aidiyet ve cinsiyetinizi girişte bırakınız.
Eskiden, eğitimin başlangıcında insanlara
susmaları öğütlenirmiş.Lüzumsuz konuşmamak
kelime israf etmemek. Öyle ki, anlayamadığı
sözleri bile hemen sormaması, beklemesi, ilkin
anlayamadığı şeylerin üzerinde kendi kendine
düşünmesi salık verilirmiş.Soru en arkadan
gelirmiş. Bu eğitim tarzının insanları ne ölçüde
gevezelikten koruyacağını söylemeye gerek yok. Bu
günse, özellikle Amerikan tarzı eğitim, çocukları
hiç durmadan soru sormaya, neticede de birer
geveze olmaya alıştırıyor.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Nasihatin kelam israfı ile istismar edilmesi
insanları nasihattan soğutmuş. Söz ne kadar
vurucu, çarpıcı da olsa, bizim gibi kös kös dinlemiş
olanların bir kulağından girip öbüründen çıkıyor.
Üzerimizde hiçbir kalıcı etki, hiçbir belirli iz
bırakmıyor. Silinip gidiyor..
Çoğumuz zaman zaman "benim nasihata
karnım tok" demiyor muyuz? Demek ki, nasihatin
kafamızın dışında bir yere hitap ettiğini sanmaya
başlamışız. Bir insanın yapmadığı, yapamadığı
şeyi söylemesi nasihat değildir, ahkam kesmedir.
Oysa gerçek nasihatin belki kelama bile
ihtiyacı yok. Gerçek müminin hali, tavrı, bize örnek teşkil edebiliyorsa, bundan daha güzel bir nasihat
düşünülebilir mi? Öyle olduğu için de hep, bilenler
susmuş, bilmeyenler konuşmuş, ahkam kesmiştir.
Müslüman, vakitlerini İslam'ın emirleri ve
yasakları çerçevesinde değerlendirebilirse,
Allah'la olan rabıtasını sürekli olarak aklında
tutarsa, küfrün menfurluklarından uzak kalacağı
gibi, Allah'ın rızasını, da istihsal etmiş olur.
Yaşamanın sevincini yalnız felaketlerden,
facialardan sonra tatmaz insan, insan,
yaşamanın, insan olarak yaşamanın, insan olarak
var kılınmış olmanın sevincini öyle köklü bir
yerden hissetmeli ki, o; facialar ve felaketler içinde
bile, ölüm anında bile, evrene gülümseyen gözlerle
bakmayı terketmesih. Ölüm anında bile, hayatını
heba edilmiş bir hayat saymasın. Yaşadığı her an
kendisi için yeni sevinçlerin kaynağı olsun.
Ayrılıktan duyduğu hüzünle, kavuşmayla eriştiği
neşve, her ikisi de, ona sevincin ayrı ayrı tecellileri
olarak - görünsün. Kısaca insan, bütün bu oluş
sürecini kesintisiz olarak gözlemlesin.