İnsan, insanüstüne yükselmiştir. Ama insanüstü güce erişmenin gerektirdiği insanüstü akılcılığı gösterememektedir. Artık şu gerçeği itiraf etmenin zamanı gelmiştir sanırım: Üstün insan, gücünün artmasıyla birlikte, gerçekte zavallı ve acınacak insan haline gelmiştir. Uzun süredir anlamamız gereken bu gerçeği, şimdi lütfen kabul edelim. Üstün insan olmakla, gerçekte, insan dışı bir varlık olduk biz.
“Kilise parayı cebine atıyordu ve dış dünya, boğaz tokluğuna ölümüne çalışırlarsa bir ruh kazanabileceklerine inanarak yetiştirilmiş, hizmetçilik, bahçıvanlık, bulaşıkçılık ve boyacılık yapan, dürüst, küçük Hristiyandan geçilmiyordu.”
Yazıldığı dönem baz alınırsa, yazarın sahip olduğu öngörü düzeyi hayrete düşürüyor. İlgimi çeken noktalardan biri : her ne kadar her şey kontrol altında tutulsa da, tüm insanlar laboratuvar ortamında meydana gelse de, (her ne kadar robotlaşmış olsalar da) bireyin yüce bir varlığa inanma, sığınma ihtiyacı asla yok olmuyor.